Krzak Turlak

smutna refleksja

2011-07-23T19:50:00.000+02:00

Dzisiaj dowiedziałam się o śmierci Amy Winehouse. I nie rozumiem, jak to jest, że wszyscy wiedzieli, że jej zachowanie jest destrukcyjne, że może się skończyć tragicznie... i nic. Amy Winehouse nie żyje.

Wiem, że człowiek ma na drugiego ograniczony wpływ. Ale mimo wszystko nie opuszcza mnie myśl, że Amy Winehouse umarła na samotność - i mam w nosie, jeśli to brzmi idiotycznie i melodramatycznie.

tak jakoś

2011-06-21T11:58:00.000+02:00

Nie, z żadnej strony to nie jest wesołe. Ale za to dość piękne.

statystyki vol. 2

2011-05-02T00:48:00.000+02:00

Do mojego bloga doprowadziło kogoś wpisanie w google: "kto to śpiewa singing beak feening beak jakies dziewczyny". Serio serio. Piękne, nie?

Co więcej, wśród stron z odwołaniami mam www.dapoznan.salezjanie.pl I pytam - JAK TO? Zwłaszcza, że na samej stronie odniesień nie znalazłam, a i wspólnych treści znaleźć nie umiem... Strange.

Game of Thrones

2011-04-21T15:01:00.000+02:00

absolutnie nie zamierzam nikomu tłumaczyć, co to za książka - kto nie wie, niech sprawdzi. radzę jak najszybciej, bo to zacne, i w oryginale, bo tłumaczenie zacne już nie jest.

co by nie było, od pierwszej lektury uznałam, że film na podstawie cyklu "A Song of Ice and Fire" byłby czymś, co naprawdę chciałabym zobaczyć - ale myśl ta pozostała w sferze "nawet-nie-marzeń", bo cykl jest kobylastych rozmiarów, przyciąć go trudno, a dziesięciogodzinne filmy jakoś słabo się sprzedają.

a otóż w sukurs przyszło HBO, piękne, kochane, wspaniałe HBO, które zainwestowało pieniądze (spodziewam się, że niemałe, patrząc na rozmach przedsięwzięcia) w serial.

Jestem świeżo po obejrzeniu pierwszego odcinka. I powiem krótko: doskonała robota. Twórcy serialu przyłożyli się niesamowicie, zadbali o maksymalną wierność oryginałowi (i słusznie, bo szczególnie dialogi napisane są tak, że nie ma co poprawiać. Lepiej nie powtarzać błędów tfu!rców serialu "Wiedźmin", n'est-ce pas?), stworzyli fenomenalną scenografię (kolejne settingi zmuszały mnie do wydawania pełnej gamy zachwyconych odgłosów), dobrali aktorów jak trzeba (i fajnie, że postawili na osoby mniej, poza Seanem Beanem, znane. Zachwyca mnie zwłaszcza dobór postaci negatywnych i specyficznych, cała rodzina Lannisterów powala na kolana: nawet chłopiec, który gra Joffreya, a którego widać było może przez dwie minuty godzinnego odcinka jest idealny, od razu widać, jaki z niego wredny bachor). Jest brutalnie, gdzie trzeba, sporo jest dosłowności. I dobrze. Jednym słowem, udało się świetnie ożywić fenomenalnie opisany świat.

Jeśli miałabym się czepiać, a muszę, to czepiłabym się dziwnie staro wyglądającej Cat Stark, złego koloru oczu Targaryenów (wiem, to nieco obsesyjne) i odejścia od oryginału przy scenie nocy poślubnej Dani i Droga. Ale, jak mówię, to drobiazgi.

Za to ach, ileż smaczków...!

I doskonałe wyczucie momentu, żeby zakończyć odcinek. Ach, "the things I do for love"...

Stanowczo nie mogę się doczekać kolejnego odcinka. Polecam wszystkim - kto nie czytał, nie będzie czuł się zagubiony. A kto czytał, nie ma wyboru, musi zobaczyć, jak fantazja nabiera realnych kształtów. Warto.

krzaki turlaki się mnożą

2011-03-27T15:55:00.001+02:00

żeby nie tworzyć potwornego chaosu, zajęłam się mnożeniem bytów.

w nawigacji po lewej stronie znajdują się osobne linki do dwóch [już jednego] pozostałych moich blogów. Krzak Turlak i jego pies jest, co zaskakujące zapewne, o psach, zarówno ogólnie, jak i szczegółowiej, jak i, da Bóg, o moich własnych relacjach z moim prywatnym psem, kiedy tylko raczy się on w moim życiu objawić.

oba blogi wydzieliłam, wychodząc z założenia, że nie wszystko pasuje do wszystkiego, to po pierwsze, a po drugie, że moje osobiste wynurzenia z tego bloga nie muszą być znane [edit] ani współpsiarzom. przynajmniej nie od razu.

Edit: na fali obaw, że kto szuka, ten znajdzie, przynajmniej chwilowo zamykam bloga "Pro". Co za tym idzie, informacje o nim wywalam. z tego posta również.

staroć

2011-03-11T19:39:00.000+01:00

w moim świecie, choć zespół i piosenka stosunkowo nowe w sumie.

genialne wszystko: muzyka, słowa, wokal, sam zespół... pyszności.

edukujcie się, ludzie!

2011-03-06T16:34:00.000+01:00

dzisiaj na szybko: znalazłam mądry, wyczerpujący i jasny artykuł w temacie rasowy = rodowodowy oraz wyjaśniający, dlaczego zdecydowałam się na rasowca. polecam TUTAJ.

zabawna rzecz

2011-03-01T11:32:00.000+01:00

na fali jakiegoś szerokiego zirytowania wszystkim i ogólnego meh, wysłuchałam zupełnie nie do mnie w sumie skierowanego przemyślenia w temacie wpływu na swoje zdrowie, odpowiedzialności za siebie i tego, jak człowiek może żałować, jeśli skopie sobie zdrowie i życie na własne życzenie.
zupełnie mnie to nie poruszyło, aż nagle, ku zaskoczeniu siebie samej, rzuciłam palenie. ot tak. fakt faktem, przy wsparciu inhalatora nikotyny na baterie, szumnie zwanego e-papierosem, ale rzuciłam.

muszę wytrzymać przynajmniej do 25 marca, to się zakup zwróci.

słabo? całkiem się o to nie podejrzewałam. a okazuje się, że to całe palenie to żaden imidż, żadna wyższa potrzeba, żadne wielkie halo, tylko proste uzależnienie od rytualnych gestów i nikotyny. i daje się jedno i drugie łatwo oszukać i radykalnie ograniczyć właściwie bez wysiłku. meh.

za mnie

2011-02-22T20:33:00.003+01:00

wypowie się dziś pani Amos. bo ona umie, a ja gorzej.

oto tekst tej piosenki. nie pierwszy raz widzę, że jest tak bogaty, tak gęsty, że wyraża wszystko i jeszcze dużo innych rzeczy. kusi zaznaczyć, które fragmenty... ale powiedzmy, że to byłoby nastoletnioblogaskowoemo i może jednak nie.

no one's picking up the phone
guess it's me and me
and this little masochist
she's ready to confess
all the things that i never thought
that she could feel and

hey jupiter
nothings been the same
so are you gay
are you blue
thought we both could use a friend
to run to
and i thought i wouldn't have to be
with you something new

sometimes i breathe you in
and i know you know
and sometimes you take a swim
found your writing on my wall
if my hearts soaking wet
boy your boots can leave a mess

hey jupiter
nothings been the same
so are you gay
are you blue
thought we both could use a friend
to run to
and i thought you wouldn't have to keep
with me
hiding

thought i knew myself so well
all the dolls i had
took my leather off the shelf
your apocalypse was fab
for a girl who couldn't choose between
the shower or the bath

and i thought i wouldn't have to be
with you
a magazine

no one's picking up the phone
guess it's clear he's gone
and this little masochist
is lifting up her dress
guess i thought i could never feel
the things i feel
hey jupiter

so are you gay
are you blue
thought we both could use a friend to run to
hey jupiter
nothing's been the same
so are you safe
now we're through
thought we both could use a friend to run to
hey jupiter

dodam, że małe literki nie moje, a jej.

psie newsy

2011-02-15T19:34:00.001+01:00

w ramach akcji "pies w moim domu" poodzywałam się do hodowli i, ku mojej ogromnej radości, Dancing with Fire już nie tylko planuje szczeniaki, które będą do odbioru w koncu czerwca, czyli idealnie zgodnie z moimi plano-marzeniami, ale są już poważne ustalenia i generalnie sprawa dopięta na ostatni guzik.

z coraz większym trudem odcinam się od myśli, że to stamtąd będzie mój pies.

natomiast niemal koło nosa przeleciał mi inny miot, o taki o: inny miot =) ale szczeniaki są do wzięcia w kwietniu, więc za szybko. ale może ktoś chce?

PS. zdaję sobie sprawę, że bardzo zrobiło się tutaj prywatnie. jednakowoż mam to, szczerze mówiąc, w nosie, dlatego w następnym poście opiszę moje śniadanie.

braksłów

2011-02-13T19:56:00.003+01:00

idealnie

2011-02-06T20:12:00.000+01:00

setny post.

urodziny.

podsumowanie najbardziej chyba wciąż intensywnego i bogatego w zmiany roku... ever?

i odebrałam dziś wiadomość, że upatrzona przeze mnie w pierwszej kolejności hodowla, Dancing with Fire, planuje wkrótce nowy miot. jak ktoś ma hopla, szczegóły tutaj.

to i wiele innych czynników tworzy w sumie obrazek, że life's not bad.

technikalia

2011-01-31T12:51:00.000+01:00

niesamowicie czujny czytelnik mógłby zauważyć pojawienie się pod poprzednim postem nowego taga, "psowość". to początek nowego, hm, działu? z zamiarem utworzenia go nosiłam się już jakiś czas, ale dopiero teraz zeżarłam wątpliwości i przekułam zamiary na czyny.

tak więc ogłaszam nową epokę: Sezon na Psy! blog zrobi się momentami bardziej osobiście-blogowy, ale właściwie czy to źle?

uzupełniłam listę linków o parę związanych ciekawostek. polecam rzut oka. okiem.

psie historie, odcinek 1, ale wątpię, żeby ostatni

2011-01-31T12:39:00.000+01:00

niniejszy wpis pobije chyba wszelkie rekordy blogaskowatości. nie myślałam nigdy, że kiedykolwiek poczuję potrzebę opisania mojego dnia i opatrzenia tego opisu relacją z towarzyszących wydarzeniom emocji. ale, jak się okazuje, o wielu rzeczach nie myślałam lub źle myślałam.

otóż: splot okoliczności sprawił, że opiekuję się psem. na krótko, tydzień, może 10 dni, inszallah.

i już, a psiak wylądował u mnie dziś koło 6:30 rano, mam masę obserwacji tak mnie zaskakujących, że aż podzielę się nimi w szerszą publicznością.

stałam się psim hotelem na zasadzie towarzyskiej przysługi. zwierza poznałam wcześniej, widziałam go może trzy razy i wiedziałam o nim bardzo mało. i gdyby cokolwiek, co dotyczy tego psa, zależało ode mnie, to inne byłoby wszystko. bo to jamnik, a nie przepadam za jamnikami, bo na na imię Maks, a ja nie lubię nadawania psom ludzkich imion, bo karmiony różnymi rzeczami, a ja jestem fanką wysokiej jakości suchej karmy... a w ogóle to wolę suczki, bo psy są agresywne. o.

poza tym nasłuchałam się, że Maks potrafi, gdy wyjeżdża jego pan, z rozpaczy zaordynować sobie głodówkę i że stresuje się ogromnie. super, pomyślałam, będę miała w domu kłębek psiej nerwicy. zwłaszcza, że mam już nieco traumatyczne doświadczenia z dwoma psami, które w moim domu - oddane na krótkie przechowanie - nie umiały się odnaleźć, biegały w kółko, hałasowały, niszczyły, nie szło się z nimi dogadać...

żeby nie rozepchać posta do nieludzkich rozmiarów, nie zrelacjonuję moich prywatnych obaw dotyczących wczesnego wstawania, pilnowania, ile czasu spędzam poza domem, itd, itp...

praktyka jednak okazała się zupełnie nieprzystająca od teoretycznych rozmyślań, o obawach nie wspominając.

Maks od wejścia zareagował na mnie z entuzjazmem. z jedzeniem problemów nie było. na pierwszym spacerze był ciekawski, żywy i fenomenalnie posłuszny. zostawiłam go z duszą na ramieniu, dla bezpieczeństwa pięć razy sprawdzając, czy nie zostawiłam na wierzchu niczego, co mógłby zniszczyć i dla tegoż bezpieczeństwa wyjmując wtyczki z gniazdek, gdyby z nerwów postanowił wcinać kable.

i już w drodze powrotnej z pracy przyłapałam się na dzikim entuzjazmie. wstąpiłam do psiego sklepu po drobne zakupy i wyciągałam się z niego niemal siłą, bo ej, psie gadżety!

niedaleko domu złapałam się na tym, że niemal biegnę - co ciekawsze, wcale nie z nerwów, tylko z ekscytacji. pies pies pies piespiespiespies...

a w domu powitała mnie masa psiego szczęścia, skakanie i piski, wielki, czworonożny zachwyt, że jednak jestem, jednak nie porzuciłam biedaka na stałe.

i to był koniec. przepadłam z kretesem. teraz już nic mi nie przeszkadza: ani konieczność wstawania, ani wracania do domu, ani rozwłóczone po pokojach resztki żarcia, czyli konieczność ganiania z odkurzaczem jakieś sto razy częściej, niż do tej pory. ani to, że nie wiem, gdzie za parę dni będę szukała specjałów, którymi Maks się żywi. widok nowego-tymczasowego lokatora rozwalonego jak panisko na kanapie dopełnił tylko obrazu mojego całkowitego przepadku.

w przerwie od pisania tego posta otworzyłam sobie oszczędnościowe subkonto.

bo Maks na pewno nie będzie ostatnim psem, który zamieszka w tym domu.

pieprzyć wątpliwości. let's just do what feels right.

o odpowiedzialności

2011-01-19T15:26:00.000+01:00

ile razy mówiłam, że głupim ludziom jest łatwiej?

ok, mocne słowa, zamieńmy tutaj "głupim" na "bezmyślnym" albo "mało myślącym".

tym razem chodzi mi o podejmowanie poważnych decyzji, takich, które mogą mieć długofalowe konsekwencje. może jestem już stara i zgorzkniała, ale wydaje mi się, że przed taką decyzją, choć to trudne i wymaga dyscypliny, trzeba usiąść, pomyśleć, zastanowić się, rozważyć za i przeciw i dopiero działać.

o co dokładnie mi chodzi? tym razem o zakup psa.

marzę o psie od momentu wyprowadzki, czyli, chwała Bogu, od sierpnia. i w moim świecie przymierzanie się do posiadania psa jest wielkim przedsięwzięciem, kombinacją zbliżoną niemal do wystrzelenia rakiety w kosmos. rozpatruję wszystko, warunki lokalowe (są), spacerowe (są), budżet (ups), opcje wyjazdowe (sorta kinda), ewentualności chorobowe, plan dnia, tygodnia, roku, niemalże najbliższych piętnastu lat. myślałam nad płcią (suczka), roztrząsałam dylematy "kundel czy rasowy", "schronisko czy hodowla", "dorosły czy szczeniak". znalazłam w końcu spełniającą wszelkie warunki rasę, wybrałam hodowle. mimo wszystko jednak decyzja wciąż pozostaje niepodjęta, czekam na stabilizację finansów i wciąż kwestionuję mój własny zamiar, wątpiąc, czy aby będzie dość czasu. czytam o wychowaniu, o opiece... blah. dużo tego.

po co to piszę? nie po to, żeby pochwalić się, jaka jestem fajna, że podchodzę tak do sprawy. dla mnie to najnaturalniejsza rzecz na świecie: skoro decyduję się na coś, co ma szansę modyfikować moje życie przez następne naście lat, to warto pomyśleć. przed, nie po.

i najgorsze w tym wszystkim jest to, że tymczasem są tacy, którzy całkiem bez kombinacji, bez zastanowienia, najzwyczajniej i po prostu idą i kupują albo adoptują sobie psa. i już.

i wtedy myślę sobie: damn. czy to ja jestem nienormalna, dzielę włos na osiemdziesięcioro i kwestionuję własne marzenia, żeby się unieszczęśliwić - czy to ludzie są nieodpowiedzialni, w skrócie głupi?

cudeńko a propos niczego

2011-01-19T00:36:00.002+01:00

spodziewał się ktoś po niej TAKIEGO głosu? ja nie. a piękne to. przebija nawet Dame Judi Dench, a nieczęsto przyznaję, że coś ją przebija.

bajka

2011-01-19T00:34:00.002+01:00

pewnego razu była sobie dziewczynka, która nie umiała płakać.

i wtedy właściwie co?

okrywczy post jest odkrywczy

2011-01-05T17:50:00.000+01:00

ważna lekcja: rozwój to coś, co następuje stopniowo.

okazuje się, że cholernie trudno jest się z tym pogodzić. dużo łatwiej by mi było, gdyby zmiany, szczególnie na lepsze, nastepowały w wyniku podjecia ogromnego wysiłku - przed kwadrans, góra dzień, i już jest coś zmienione. straszna szkoda, że tak można najwyżej zmienić coś na gorsze, bo nawet przemalowanie ścian w pokoju powinno zająć więcej, niż dzień.

potwornie trudno jest pogodzić się z faktem, że ewolucja przebiega stopniowo, że po czterech sesjach na siłowni nie ma się ciała jak Jessica Alba (to metafora jest!), że często po kroku do przodu następują dwa w tył.

pozostaje pogodzić się z tym jak dorosły, którym ponoć jestem. i, pardon le mot, zapierdalać dalej.

meh, nie lubię się godzić z rzeczywistością. wolałabym tworzyć własną =)

statystyki to świetna sprawa

2011-01-03T11:18:00.000+01:00

przeglądając je, odkryłam, że miałam odwiedziny z Rosji (całe 13, wtf?), Szwecji (po prostu wtf?) i Wyspy Guernsey =). oraz że do mojego bloga można się dostać, wpisując w google frazę "baba z jajami rucha babe", co rozbawiło mnie niezmiernie.
mam też przegląd przeglądarek używanych przez moich czytelników (Firefox rządzi!), stron, z których do mnie wchodzą... opublikuję to i będę WikiLeaksem, zobaczycie.

a tak serio, wierzyć się nie chce, że ktokolwiek to czyta. a ostatnio jakby częściej ktoś zajrzy. niesamowite.

i znów nowy kalendarz

2011-01-01T17:51:00.001+01:00

miałam w planach napisać długiego i strasznie mądrego, a także bardzo osobistego posta o drogach. zrezygnowałam z tego pomysłu, jakoś wystarczy mi pewne rzeczy układać w głowie, od biedy zapisać na papierze, nie muszą od razu lądować na blogu.

tym niemniej, skończył się właśnie rok, który niewątpliwie był, jest i będzie bardzo ważny. rok, w którym jak nigdy wcześniej działy się Ważne Rzeczy, w którym nastąpiły niemałe, delikatnie mówiąc, zmiany. co najważniejsze, nie tylko zewnętrzne, ale zmienia mi się zawartość głowy. powolutku, ale na lepsze.

to też rok, po którym jak nigdy chcę powiedzieć "dziękuję".

i mocne "oby tak dalej". jest się czego trzymać na wielu, wielu polach.

a muzycznie piosenka, która towarzyszyła mi przez spory kawałek, przynajmniej subiektywnie, tego roku. jest mocno nie na temat, ale piękna.

wydawałoby się...

2010-12-03T23:32:00.000+01:00

że to taki wesoły kawałek z uroczej, disneyowskiej kreskówki.
no to posłuchajcie i pomyślcie.

dodam, że się rozczarowałam okropnie, kiedy to usłyszałam ostatnio, bo zapomniałam, jak brzmi oryginał i miałam w głowie wykonanie na żywo, z Zaklętych Rewirów. lepsze.

brzytwa Ockhama

2010-11-05T00:25:00.000+01:00

tak się zastanawiam... a gdyby ludzie chcieli uprościć to, co nazywa się stosunkami międzyludzkimi?

gdyby można było wyrażać się przez proste komunikaty?

gdyby tylko relacja z bliskimi ludźmi była typowo wojskowa, gdyby mówiło im się "zrób to" i potem zwalniało do domu?

dlaczego nie słuchamy Dyjaka, który mądrze sugeruje właśnie takie rozwiązanie: zrobię dla ciebie, Ciebie wręcz, wszystko, póki powiesz mi, co to ma być, a potem pozwolisz odejść najlepszemu z twych, Twych, żołnierzy? rozkazy są sensowne i zrozumiałe. reszta... to, co ludzie nazywają "relacją" - not so much. ta cała, abstrakcyjna mocno, idea bycia obok kogoś, na dobre i na złe, z wzajemnością, "uczciwie"...

czemu nie uprościć? nie ograniczyć? czemu chcieć więcej, niż ktoś potrafi, niż rozumie, niż umie? bo to normalne? bo tak być powinno? bo tak z definicji wygląda relacja?

czemu nie inaczej?

czemu żołnierz, czemu Włóczykij, czemu Mary Poppins są sensowne tylko na papierze?

odpowiedzialność. potworne.

2010-11-04T12:59:00.000+01:00

tak sobie myślę... nie ma obiektywnego szczęścia. tak, jak nie ma obiektywnego nieszczęścia. możnaby długo pieprzyć przykładami nieszczęśliwych bogaczy, radosnych biedaków, żyjących znakomicie ludzi bez kończyn etc., więc sobie i komukolwiek kto to przeczyta daruję rozwijanie tematu.

tylko, psiamać, skoro (nie)szczęście nie jest obiektywne, to smutny wniosek z tego, że zależy od nas. że tylko w naszych rękach, gorzej, w głowach, siedzi całe nasze potencjalne szczęście i tylko od tego, czy nam się zachce i się weźmiemy, czy nie zachce i nie weźmiemy zależy, czy będziemy mogli powiedzieć "dziś jest dobry dzień" czy nie. i to "branie się" nie polega wcale na działaniu: wystarczy robić, co sie robi zawsze, tylko głową pracować w odpowiednim kierunku. i już, tadam, szczęście.

proste, nie?

no właśnie szkoda, że ni cholery.

krzak turlak, o.

2010-11-02T21:28:00.002+01:00

if someone said a year from now...

2010-10-10T21:42:00.000+02:00

od koncertu Tori w Warszawie, jak sobie uświadomiłam, minął równo rok.

dotarło to do mnie dzisiaj i z wrażenia aż pobiegłam do bloga, żeby tutaj wylać moje niesamowite zdziwienie.

nigdy chyba nie zmieniło się tyle, ile przez ten jeden rok.

studiowałam, nie studiuję.

mieszkałam, nie mieszkam.

nie mieszkałam, chciałam tylko, teraz mieszkam.

bardzo pozmieniali się ludzie. puste są stanowiska, które wtedy były obsadzone, a takie, których istnienia nawet nie podejrzewałam, obsadziły się same chyba i daj Boże, żeby trwale.

chyba nigdy w życiu nie nauczyłam się tyle przez jeden tylko rok, głupie 365 dni. wniosek z tego, że niewątpliwie niegłupie. nigdy chyba tyle nie myślałam, nie przerabiałam, nigdy chyba też tak mnie nie przemieliło i nie wytrzęsło. nigdy wcześniej nie widziałam nawet pytań, na które teraz próbuję odpowiedzieć.

jeden rok.

365 dni.

8760 godzin.

525600 minut.

31536000 sekund.

wiadro zmian.

morze zdziwienia.

całe mnóstwo myśli.

oby na lepsze. oby, jeśli tylko potrafię, na dobre.

potraktuję to jako wyzwanie

2010-05-27T12:34:00.004+02:00

oświadczyłam, że coś zrobię, i jak zrobię, to aż się zdziwi.

[12:26:52] A: nie zdziwie
[12:27:07] aga: oo =(. czemu?
[12:27:34] A: no bo sie nie zdziwię.
[12:27:41] A: spodziewam się po Tobie wszystkiego co najlepsze
[12:27:48] A: i wierzę, że jak chcesz to możesz

słabo?

powinno tu być dawno, jest dopiero

2010-05-09T00:01:00.000+02:00

nie wiem, czemu tak późno, uważam, że to nieco skandaliczne. zaniedbałam się autokreacyjnie na blogu wybitnie.

wrzucał dwie wersje, z taj okazji, że pierwszą usłyszałam najpierw i zasłuchałam na śmierć, a druga jest tą bardziej kanoniczną, na płytach występującą. poza tym to przy drugiej ostatnio umarłam.

zupełnie nie a propos, a może właśnie zbyt a propos, okazuje się, że są dwie pory roku, które są specyficzne. myślałam, że jedna.

...

2010-04-11T13:21:00.002+02:00

tak. ciekawy film z mojego życia, to jedno.
kiedy życie całego kraju, całego twojego bezpośredniego świata, nagle staje się dramatem sensacyjnym, to zupełnie co innego.
tego nigdy nie chciałam.
z tym zupełnie nie wiem, co zrobić.

wiem, czego nie robić - dlatego nie będzie uzewnętrzań ani wirtualnych świeczek. ale, naprawdę, jest tak dziwnie, że właściwie jest zupełnie strasznie.

było życie, więc teraz miłość

2010-04-04T23:33:00.003+02:00

potwornie się zakochałam.
znałam go już wcześniej, podobał mi się, ale teraz padło mi na mózg absolutnie i totalnie. mogę go słuchać bez przerwy i chyba długo nie będę miała dość.
właściwie to chcę go na własność, postawię w pokoju i będę się cieszyć.

przed państwem: Matthew Luke Sandoval.

polecam prześledzenie wszystkiego, co zamieścił na yt. prawdziwa uczta.

swoją drogą, czy tylko ja dałabym głowę, że jest gejem (not that it's wrong, ale utrudnia mi marzenie o poznaniu go, rozkochaniu w sobie i związaniu węzłem małżeńskim... =)?

życie (i cała reszta)

2010-03-29T01:06:00.002+02:00

kolejna obserwacja na szybko.

naprawdę ciekawe, naprawdę warte życia życie jest wtedy, kiedy ma się wrażenie, że gdyby na jego podstawie nakręcić film, to byłby dobry. poza tym, że możnaby się czepić drobnych braków w jednej czy dwóch warstwach (mówię z punktu widzenia potencjalnego widza, bo ja nie narzekam), film o mnie teraz byłby naprawdę niezły, z paroma scenami wręcz epickimi.
czyli że jest, jak być powinno. fascynuje mnie dalszy ciąg.

ech...

2010-03-04T20:49:00.001+01:00

okazuje się, że pisanie bloga nie jest zajęciem dla ludzi, u których coś się dzieje.

eksperyment literacki, część druga

2010-01-24T22:42:00.004+01:00

znowu tu jest. znowu przylazła, jak zawsze nieproszona.
wiem już, za co jej tak nienawidzę. z nią nie ma dyskusji. tyle razy myślałam o wszystkim, co kiedykolwiek mi powiedziała, co zasugerowała i co przemilczała i układam w głowie odpowiedzi. ile to już razy, kiedy nie było jej przy mnie, wyobrażałam sobie, co powiem, kiedy przyjdzie. mam gotową odpowiedź na każdy jej wyrzut, na każdą złośliwą uwagę, na każde co do jednego słówko głupiej, zjadliwej, niekonstruktywnej krytyki. wiem, że to ja mam rację i że w każdej dyskusji ją pokonam.
szkoda, że nic z tego. kiedy ona przychodzi, nie ma mowy o dyskusji. kiedy mówi, mogę tylko potulnie słuchać. kiedy ze mnie kpi, wierzę we wszytko i tylko połykam łzy. kiedy obraża ludzi mi najbliższych, w tych chwilach, kiedy nienawidzę jej najbardziej, co robię? potakuję. przyjmuję. zgadzam się.
bez słowa sprzeciwu wierzę w jej każde słowo. wierzę w każdą jej ciszę.
znowu tu jest. łazi wokół mnie bezczelnie, siada na parapecie, patrzy z pogardą. wie, że nic nie zrobię. nie wyrzucę jej sama, bo nie mam na to siły. nie zadzwonię po pomoc, bo nikt nie pomoże - w końcu to ja ją wpuściłam.
znowu jest.
znowu mówi swoje.
znowu, milcząc, słucham.
rozpaczliwie trzymam się myśli, że nie ma racji.
ciekawe, na ile mi tej myśli wystarczy.

znowu nowy

2010-01-02T01:21:00.002+01:00

i okazało się, że rzutem na taśmę udało mi się uporządkować właściwie wszystkie sprawy, które jakoś się za mną ciągnęły. oczywiście stało się to właściwie przypadkiem i na wariackich papierach. ale priorytetyzacja (nawet mimo że nie ma takiego słowa) to całkiem świetna sprawa, szczególnie w tak beznadziejnie symbolicznym momencie.
wszystkim życzę spokoju i jakiejkolwiek pewności, że wiedzą, co jest ważne.

cofam się

2009-12-25T21:13:00.002+01:00

ostatnio przydarzyła mi się co najmniej jedna rzecz, która myślałam, że ludziom po dwudziestce nie grozi. nie ukrywam, zdziwiłam się mocno. sądzę jednak, że zachowałam się w owej sytuacji jak dorosła.

dla przeciwwagi, obejrzałam dzisiaj "Księcia Kaspiana" i tak, jak ogół filmu mnie nie zachwycił, tak w końcówce popłakałam się jak dziecko. wychodzi więc w sumie na to chyba, że średnią wydarzeń i reakcji mam zachowaną.

dla ciekawskich, niezawodny youtube przygotował piosenkę, czy której uprzejma byłam ryczeć.

beznadziejna jestem, wiem.

wszędzie to wrzucę. wszędzie!

2009-12-14T00:02:00.002+01:00

demo HangOverDrive. jakość jest, tagi są, wszystko jest.
tutaj.
enjoy.

isn't it ironic?

2009-11-23T00:31:00.007+01:00

że też tego tu wcześniej nie było. nie wierzę.

And when I feel like I'm a victim, I will come running home to you,

and I will weep like I will change, when I come running home to you

I make you believe that I'm a changed girl, that I'm honest good & pure,

then I'll drag you through my shit again, 'cos I know you'll love me more

I love how your world adores my gutter mind, this reflection says it all,

so now I will let you go my baby, let you fall

And when I feel like I'm a victim, I will come running home to you,

and I will weep like I will change, when I come running home to you

And all of your rosy scarred up wrist bands make me crucify you more

with all of your blood encrusted small finds, kiss restraint & it's just cause
so see the survivor in control now, I'm the whore you knew I was,
look at the changed girl good & pure, on tracy's floor
I'll come running, I'll come running I'll running right back to you

no, więc tak, właśnie tak. dobre, nie?

tak mało...

2009-11-22T20:57:00.003+01:00

tak strasznie, potwornie mało czasem potrzeba, coraz częściej się o tym ostatnio przekonuję. coraz częściej mnie to zaskakuje, dziwi coraz bardziej.

tylko ty zrozumiesz
jedno spojrzenie
tylko ty możesz
wzięcie za rękę
nikt, poza tobą
proszę
pomóż
uścisk
bądź

niesamowite siła sprawcza krótkich słów, prostych gestów. zaklęcia w najczystszej postaci, właśnie tak to wygląda i na tym to polega. a ja wciąż nie umiem tego przyjąć do wiadomości, mimo że otacza mnie coraz więcej osób, z łatwością korzystających z tej mocy, wciąż gapię się na to z głupią miną.

luźne co ze łba wypadło

2009-11-13T17:44:00.003+01:00

chciałabym mieć kruka. prawdziwego. zajebiście byłoby mieć kruka.

od przedawkowania ibupromu boli głowa. ma się też koszmary, choć może one były od przedawkowania "Twierdzy". nie wiem.

jak czegoś nie zrobię, pęknę.

chcę pracę.

jestem taka biedna.

strasznie zazdroszczę tym, co coś robią. zaczynam podejrzewać, że ja nawet, gdybym się zebrała, to nie umiem nic ciekawego. fajnie byłoby rysować. ewentualnie grać na czymś.

w sumie, w RPG bym pograła. stara miłość nie rdzewieje, psiamać.

taka zajebiście uboga.

fajna mgła.

mam fajne filmy na dysku. szkoda, że mi się ich oglądać nie chce.

nauczyłabym się jeździć tym głupim koniem. to by było coś.

"co ty narobiłaś, chłopaku?"

a teraz śmiesznie

2009-11-09T22:13:00.001+01:00

oj śmiesznie.

i drugie śmiesznie:

leaving...

2009-10-27T19:25:00.001+01:00

szkoda, że wersja nie-live, z bardzo zresztą ładnym widełem, nie istnieje już oficjalnie na youtube. trudno. piosenka ważna.

VCB

2009-10-26T21:56:00.003+01:00

wiecie co? to nawet fajna jesień jest. ciepło jest. ładne kolory są. mgła klawa.
szkoda tylko, że wanderlust mi się znowu załączył. straszliwy. znowu prześladuje mnie nieistniejąca Barcelona: nie wiem, czego chcę. ale wiem, czego nie chcę.

edit: fascynujący ten teledysk, moim zdaniem =)

wszystkiego najlepszego z okazji zmiany czasu...

2009-10-25T02:24:00.001+02:00

w nagrodę jutro będzie ciemno już koło 16.
mniam.

global warming my ass

2009-10-15T21:00:00.003+02:00

wszyscy pisali o tym na fejsbuku, ja w takim razie pochwalę się na blogu. oto zdjęcia z mojego osobistego tarasu dnia 14.10.2009. enjoy.

za stare przyjaźnie

2009-10-12T23:24:00.004+02:00

dawno, dawno temu cytowałam tutaj kogoś, kto twierdził, że "przyjacielem może nazwać tylko kogoś, kogo od dawna zna" i wtedy się z tą tezą bardzo bojowo nie zgadzałam.
podobno poglądów nie zmienia tylko krowa - cóż, ja też z rzadka to robię. w kwestii długości trwania znajomości vs. definicja przyjaźni nic się nie zmieniło. faktem jednak jest, że doceniłam jakoś bardziej stare znajomości, a już szczególnie wiekowe przyjaźnie.
jest coś niesamowitego w przyjaźni, która ma te x lat. jest coś niezwykłego w tym, że masz przy metaforycznym boku kogoś, kto znał cię jako dzieciaka, albo przynajmniej znał cię przez połowę twojego dorosłego życia. wiem, że wieloletni przyjaciele nie mają monopolu na pakiet wspólnych wspomnień, wiem, że ilość, a jakość się liczy - ale całkiem cenne jest, kiedy przyjaciel potrafi przypomnieć ci głupoty robione za szczeniaka. wiem, że sama mówiłam, że całkiem cieszę się z tego, kim jestem teraz - ale dość miło znać kogoś, kto pamięta, jakim byłeś.
wreszcie całkowitym fenomenem i ogromną frajdą jest widzieć, jak zmienia się ktoś, kto jest dla ciebie ważny.

i tak. za starych przyjaciół więc!

a jeśli ktoś poczuł się tym postem jakoś urażony, to jest baba.

"jak zwykle, było niezwykle" - wiwsekcja koncertowa dla fanów emoblogasków

2009-10-12T00:56:00.013+02:00

Sala Kongresowa
Warszawa
10 pażdziernika 2009
wejście od 18:00

tyle informacji z biletu.

faktów mam niewiele więcej. wlazłam w okolicach po 18. od razu dziko fanowski nastrój mnie dopadł, bo wydałam nieprzyzwoicie nieprzyzwoite pieniądze na koszulkę. plusem tejże jest to, że nie da się jej znaleźć nigdzie na necie, a jest zjawiskowa i natychmiast poderwała mnie i zdobyła cytatem z najlepszego chyba kawałka na Abnormally Attracted To Sin (front: "By the time you're 25 they will say you've gone and blown it", tył: "By the time you're 35, I must confide you will have blown them all"). więc koszulka, palarnia, widownia.
w okolicy po 19 na scenę wszedł Pan Supporting Act, niejaki Foy Vance, szalony Irlandczyk (chyba) z gitarą. świetny wokal, super kontakt z publicznością, urzekające próby mówienia po polsku... - szkoda tylko, że nie potrafiłam się na nim w żaden sposób skupić, bo niestety, nie do niego przyszłam, nie jego widzieć chciałam. ale stanowczo propsy za występ. propsy też dla basisty i perkusisty Tori (niezawodni i odwieczni John Evans i Matt Chamberlain), którzy zamiast popalać papieroski i szykować się na swój występ, dzielnie wspomagali Foya.

okolica 20. support schodzi, światła się zapalają. mnie szlag trafia.

20:10. wyjmuję z torby książkę i czytam. będę musiała przeczytać ten fragment znowu, skupić się w żaden sposób nie mogłam.

20:18. przy przepuszczaniu ludzi w głąb mojego rzędu, z kieszeni wypada mi komórka. upojne parę ładnych minut szukania.

20:niecałe 30. komórka znaleziona, siadam, chwila, gasną światła, wchodzą John (przebrany w koszulę) i Matt, światła na nich... po chwili wchodzi Tori.

i teraz tak... dla mnie, ten koncert miał wyraźne części. wyglądało to tak:

część pierwsza, jeszcze myślę logicznie, staram się zapamiętać kolejność utworów, pamiętam o świecie poza Kongresową:
Give - wiedziałam, że będzie pierwsze, a pierwsze słowa tego kawałka mnie niszczą zawsze
Hotel - pierwszy szok. kocham, kojarzy się, wgniata.
Cornflake Girl - drugi pewniak, John na gitarze, urocze "rrrrrrrrrr" Tori, banan na moim pysku.
Icicle - drugi szok. moje wieczne marzenie koncertowe się spełnia, kontakt z rzeczywistością jakby mniejszy.
Concertina - nigdy nie przepadałam, ale... brzmi inaczej. lepiej. wciąga.
Flavor - tego wręcz nie lubiłam.na pierwsze takty się krzywię, pierwsze słowa nie porywają, po pierwszych 30 sekundach jestem już kupiona.
Space Dog - to również było moje wielkie koncertowe marzenie, uwielbiam ten kawałek od pierwszego przesłuchania. trzymał i nie puścił. skaczę na główkę, nurkuję w muzyce. i to

where's Neil where you need him

jakby prosto do mnie.
Spark - tu już głupieję, nie wiedziałam, że to grywa, nie wiedziałam, że można to zagrać tak...
Welcome to England - rzeczywistość spoza sali wyciąga po mnie łapy, jakoś wyjątkowo magia opadła...

... Girl - ale wróciła, jeszcze większa.
tutaj właśnie, przy tym kawałku, coś przeskakuje. zapamiętywanie kolejności kawałków okazuje się być zabawą zbędną, świat znika. głupio to brzmi, ale nagle istnieje tylko tu i teraz, ta sala, to krzesło, ta scena, ta muzyka. mózg redukuje swoje działania li do rejestrowania obrazu i dźwięku. myśli idą na spacer. lecą czyste emocje. leci część druga koncertu:
Bells For Her - zaskakująco spokojnie zniosłam, jak na to, jak zmasakrował mnie ten kawałek dwa lata temu. ech, czas leci, sprawy się zmieniają.
John i Matt schodzą ze sceny, zaczyna się Lizard Lounge, czyli chwila tylko dla Tori i jej Bösendorfera. światła zamierają w miejscu, publiczność też.
Graveyard (with improv/new lyrics) - i poszło... improwizacja poszła w straszliwie osobistą stronę, nie śpiewała, jak dwa lata temu, do Warszawy i publiczności, śpiewała do kogoś, kto odszedł, bardzo prosto i bardzo z serca. od pierwszych dźwięków pomyślałam (poczułam?) o "Graveyard Book" w torbie, przyniesionym z myślą o autografie i jako specyficzny symbol. potem już nie myślę, czuję tylko, robię szybkie zdjęcie, ale już wszystko puściło, znowu płaczę na koncercie Tori, znowu jestem całkowicie w jej muzyce, poza tym nie ma nic.
Upside Down - zatyka mnie tylko na sekundę, bo nie spodziewałam się takiego cuda (dopiero dziś odkryłam, że przed koncertem Hania ogłosiła na gronie, że będzie grane). poza tym wciąż nie ma nic. są tylko słowa:

you see you always find my faults
faster than you find your own

w których zawsze słyszę "thoughts" zamiast "faults" i widzę coś zupełnie innego, i słowa:

well i found the secret to life
i found the secret to life
i'm okay when everything is not okay
i said i found the secret to life
i found the secret to life
i'm okay when everything is not okay
is not okay

są fenomenalne pauzy, jest cała kompozycja i każda nuta osobno. są niezwykle romantyczne flaki na wierzchu.
Gold Dust - nie wierzyłam, że może to zagrać. nie wierzyłam, że jak to zagra, mogę to przeżyć. okazało się, że

we make it up
as we go along

że Tori gra, śpiewa, a ja żyję. dopiero teraz zastanawiam się, co myślały o mnie dziewczyny po mojej prawej, z którymi najpierw dowcipkowałam głupio w przerwie, a potem siedzę, zaryczana jak siedem nieszczęść. nie mogły wiedzieć, że nic z nieszczęścia w tym moim zaryczeniu nie ma, że to tylko wyłażą na wierzch nieczęsto używane kawałki mnie.

Lizard Lounge oficjalnie się kończy, John i Matt wracają, dla mnie jednak nic się nie zmienia.

Hey Jupiter - w wersji, a jakże, Dakota.

guess I thought I could never feel
the things I feel

oraz

I go from day to day
I know where the cupboards are
I know where the car is parked
I know...

Jamaica Inn - dzięki Bogu. wracam do świata, ustalam miejsce i kierunki. lecimy częścią trzecią:
Talula - wspaniały wstęp do trzeciej części, zaśpiewana z wykopem, z kurwą, z pięknymi dostawkami w tekście.
Preciuos Things - zaraz po Taluli ludzie polecieli pod scenę, powstawali z miejsc. to już nie Kongresowa, to imprezownia. Tori szaleje, wyciąga dźwięki absolutnie nieprawdopodobne, gra szybko, za szybko, hipnotycznie, wariacko.
Strong Black Vine - czerwone tło, czysto rockowa aranżacja. tańcbuda aż trzeszczy.

Tori i panowie schodzą ze sceny, ale tylko pozorują koniec koncertu, wracają zaraz na bis,
Raspberry Swirl - kolejne spełnione marzenie. kontakt Tori z publicznością stuprocentowy, bawi się, śpiewa, ale jakby zagadywała i puszczała do nas wszystkich oko. sala szaleje, grubo ponad 2500 osób tańczy i klaszcze, ale atmosfera roztaczana przez Tori jest niesamowicie kameralna, jakby urządziła imprezę u siebie w domu. tak, wiem, to brzmi głupio i niewiarygodnie - trzeba było być i to poczuć.
Tear in Your Hand - minimalnie tylko spokojniej niż wcześniej, znowu

if you need me, me and Neil'll be
hangin' out with the DREAM KING

i wyjątkowo uroczy gest: śpiewając

maybe it's time
to wave goodbye now

Tori faktycznie macha do sali ręką, ale zaraz dośpiewuje

for a little while

znowu schodzą ze sceny, ale wiadomo, że drugi bis musi być, i jest.

Bliss - podobno zamówione na spotkaniu przed koncertem. nie moje, ale wkręca i trzyma.
Big Wheel - sam w sobie kawałek-impreza, publiczność zaangażowana w 105% odśpiewuje i klaszcze na wezwanie. przy okazji Tori ubawiona jak dawno.

i koniec.

wychodzę z obolałymi rękami, bolącym gardłem, spuchniętą od płaczu mordą, całkowicie wyłączonym mózgiem i wszystkimi emocjami, a nawet z moim małym, czarnym serduszkiem na wierzchu.

wychodzę z 80 zdjęciami (udane można zobaczyć tutaj), filmikiem (tutaj) i koszulką (bez linka).

wychodzę i wiem, że wrócę, gdy tylko będzie okazja. bo takie emocje uzależniają nawet zagorzałych antyfanów emocji.

dlatego wybaczcie, przez parę jeszcze dni mogę być inna.

I have a hiding place when spring marches in
will you keep watch for me
I hear them calling
gonna lay down
gonna lay down

myślałby kto...

2009-10-07T23:41:00.001+02:00

... że to już miesiąc. no, no, no...

nie ma rady na to...

2009-10-01T15:47:00.004+02:00

jesień. jesień jesień jesień. przyszła, nie ma na to rady.

dla mnie jesień zawsze zaczynała się od zapachu, zapachu i specyficznego poczucia, że to już, że to nieuniknione, że się właśnie dzieje. w tym roku, pamiętam to dobrze, poczułam ten zapach jakoś bardzo wczesnym wrześniem, kiedy jechałam na poranną rozmowę o pracę, wyszłam z domu i uderzył mnie w nos zapach porannej mgły, porannego chłodu zupełnie innego, niż ten letni. wtedy już wiedziałam, choć dzień się później zrobił upalny i nikt mi nie wierzył, że to już.

potem poszło z górki. przyszła Łyna, wyjątkowo, rekordowo wręcz piękna. gdzieś tam już było jesień widać, zdradzały ją fenomenalnie czerwone rżyska, żółcące się drzewa, piękna droga, bardzo jesienna, po której nas Anka przewiozła galopem ("to ma sens tylko koło 16-17, wcześniej ani później tak to nie wygląda"). były też inne, mniej subtelne sygnały. były zachody słońca o 19 i potworne nocne zimno. pamiętam, jak parokrotnie w ciągu tego lata mówiłam "zobaczycie, przyjdzie moment, kiedy będziecie przemarzać i nie będziecie pamiętać, jak gorąco było wam w lecie" - znowu wszyscy wzruszali ramionami. a ja już niedawno, już marznąc w Łynie nad ranem, próbowałam sobie przypomnieć, jak to było uciekać z namiotu w Karwi o szóstej rano, bo za gorąco. i już ledwo to pamiętam.
i wciąż ten zapach. zapach liści, już opadłych, choć jeszcze nie gnijących. zapach sosnowych igieł, nie dusząca, żywiczna woń lata, tylko raczej delikatne przypomnienie. zapach dymu, choć żadnego ogniska nie widać. zapach mokrej ziemi, błota, ale nie ten radosny, wiosenny, pełen obietnicy... i zapach mgły, nawet, kiedy żadnej mgły nie było.

teraz skończyła się Łyna, skończył się wrzesień i jesień, jak ktoś napisał, przyszła "z subtelnością niemieckiej aktorki porno". brzozy pod oknem są już całkiem żółte, dzikie wino na latarni płomiennoczerwone, a na falenickich, leśnych "ulicach" - dywan z liści, które, podejrzewam, już sekretnie zaczynają podgniwać od spodu. dym aż dusi, ogniska przestały być niewidoczne, ordynarnie palą się we wszystkich okolicznych ogrodach.
staram się tym napawać, bo czuję, że to już ostatnie chwile. ani się obejrzymy, drzewa całkowicie wyłysieją, nie będzie żółci, pomarańczy i czerwieni, będzie szaro, czarno i lodowato. teraz pewnie mi nie wierzycie, ale pogadamy zaraz. czekajcie na ten ostateczny zapach, zapach nieubłaganego mrozu w porannym powietrzu.

PS - koszmarna, blogaskowa prywata. wrażliwym na klasę szczerze odradzam:
drzewiej tak bywało, że uwielbiałam jesień. kolory, światło, kasztany, długie spacery po parku zwanym radzieckim, winogrona kradzione z działek koło tego parku i koło starego domu, ciepłe wieczory w domu... nie wiem nawet, czy nie lubiłam jej bardziej, niż wiosny.
wiadomo, że parę lat temu się to zmieniło. że pierwszy podmuch jesieni budził tylko chęć ucieczki, niedzwiedzi odruch zaśnięcia i nie budzenia się aż do wiosny, żółte liście powodowały zwierzęcą panikę. bo tak. przestawiło się i już.
w tym roku... jest dużo, dużo lepiej. w tym roku wydaje mi się, wbrew zdrowemu rozsądkowi mam nadzieję, że jakoś to będzie. jesień prawie się oswoiła.
czekam teraz na szarą czerń listopada i na mróz zimy. zobaczymy wtedy, ile warta była ta głupia nadzieja.

łomatkosadzonko, zapomniała żem!

2009-10-01T00:42:00.001+02:00

a tutaj są zdjęcia z Łyny czerwcowej, remontowej. nie wiem, czemu nie zmieściłam ich wcześniej, chyba zgłupiałam.

Łyna, edycja wrześniowa.

2009-10-01T00:17:00.003+02:00

było jakiś czas temu, dokładniej, ostatnie dwa weekendy. szczegółów nie będzie, bo to nie jest aż taki blogasek, żeby aż szczegóły. powiem tylko, że było tak świetnie, że przez większość czasu nie miałam okazji robić zdjęć. dlatego też fotografie z Łyny nie obejmują: jazdy BMW w pięć osób i wór owsa, prowadzącej do obicia zawieszenia o leśne dukty, konnego rajdu po lasach, łąkach i wsiach, nocnej kąpieli w jeziorze otoczonym przez jelenie rykowiska, innej jazdy w BMW, tym razem w osób siedem i z gumowym krokodylem Wacławem, wyprawy po drewno z motywami z Death Proof, wielkiej rozpierduchy z dzikimi, galopującymi mustangami, niezliczonych ognisk czy, przede wszystkim, bardzo specyficznej, pięknie specyficznej atmosfery.
ale, było nie było, parę zdjęć dostępnych jest tutaj.

temat zastępczy

2009-09-28T20:10:00.003+02:00

chciałabym ogłosić, że w przypływie szalonego szaleństwa oraz zgodnie z zasadą "lepiej żałować, że się coś zrobiło, niż że się tego nie zrobiło" kupiłam bilet na Warszawski koncert Tori Amos 10 października. bilet niezły, 17 rząd, 13 miejsce - właściwie nie niezły, a świetny. chwilowo jestem tak szczęśliwa, że prawie nie myślę o krążącym nade mną widmie całkowitego braku kasy i zostania na stałe utrzymanką gwiazdy rocka...
tyle tematu zastępczego. na pisanie o poważnych tematach nie mam w tej chwili weny. przykro mi.
nie, właściwie wcale mi nie przykro. powodów do przykrości brak.

pisanie o sobie jest głupie, popiszę o kimś innym

2009-09-22T20:12:00.003+02:00

następny wyjazd, następny link.
słoweński i niewątpliwie wąsaty blog Sylw znajduje się tutaj i w nawigacji po lewej.
więcej komentarzy odmawiam, bo musiałabym kląć =)

znów ktoś się rusza

2009-08-24T20:18:00.002+02:00

po lewej przybył link do podróżniczego bloga Marty i Artura. idei kibicuję z całego serca, im życzę uprzejmych kierowców, noclegów bez robactwa i szerokiej drogi.

dobra poezja jest dobra

2009-08-17T12:35:00.006+02:00

pokazali dziecku poezję. poezja dziecko zniszczyła.

Bądź mi

Bądź mi od stóp do głowy, od pięty do ucha
Od kolan do pachwiny, od łokcia do paznokci
Pod pachą, pod językiem, od łechtaczki do rzęs.

Bądź biegunem mojego pomylonego serca
Rakiem, który jedząc mózg pozwoli poczuć mózg
Bądź wodą tlenu dla spalonych płuc.

Bądź mi stanikiem, majtkami, podwiązką
Bądź kołyską dla ciała, niańką co kołysze
Jedz mi brud zza paznokci, pij miesięczną krew.

Bądź mi życiem, radością, bądź śmiercią, zazdrością
Bądź złością i pogardą, nieszczęściem i nudą
Bądź Bogiem, bądź Murzynem, ojcem, matką, synem.

Bądź - i nie pytaj, jak Ci się wypłacę
A wtedy darmo weźmiesz najpiękniejszą zdradę:
Miłość, która obudzi śpiącą w Tobie śmierć.

Mów - a ja z Twoich słów kolczyki zrobię
Mów - a ja z Twoich słów kolczyki zrobię
Śnij - z Twoich snów sukienkę ślubną skroję
Myśl - z Twoich myśli los wykroję sobie
Żyj - uprzytomnię śmierć

I bij - od razów rozum we mnie wejdzie
Idź - będą czekać kiedy znów przyjść zechcesz
Jedz gdy podaję bo na łeb wyleję
O przebaczenie proś

Prośba

Zrób coś, abym rozebrać się mogła jeszcze bardziej
Ostatni listek wstydu już dawno odrzuciłam
I najcieńsze wspomnienie sukienki także zmyłam
I choć kogoś nagiego bardziej ode mnie nagiej
Na pewno mieć nie mogłeś, zrób coś, bym uwierzyła

Zrób coś, abym otworzyć się mogła jeszcze bardziej
Już w ostatni por skóry tak dawno mej wniknąłeś
Że nie wierzę, iż kiedyś jeszcze nie być tam mogłeś
I choć nie wierzę by mógł być ktoś bardziej otwarty
Dla ciebie niż ja jestem, zrób coś, otwórz mnie, rozbierz

żeby nie było, że nie podaję źródła - Wojaczek.
Sylwii dziękuję.

wielka siostrzana duma

2009-07-26T18:29:00.001+02:00

HangOverDrive wreszcie pojawił się na youtubie.

o tutaj.

oglądać, komentować, zachwycać się! =)

eksperyment literacki, antyblogaskowy

2009-07-24T11:30:00.003+02:00

mówiłam, że jestem wolna.
kłamałam.
kłamałam, albo może przynajmniej bardzo starałam się wierzyć, ze jest inaczej.
fakt jednak pozostaje faktem: ona wciąż przy mnie jest i nigdy, od tych paru już ładnych lat, nie było inaczej. czasem byłyśmy bliżej, czasem tak daleko, że właściwie o niej zapominałam, ale tak naprawdę nie rozstałyśmy się ani na chwilę.
przez cały ten czas miała na mnie wpływ. wierzę, że to ona jest winna większości moich porażek, jeśli nie winna bezpośrednio, to chociaż związana. z drugiej jednak strony, sprawiała, że sukcesy smakowały słodziej, przynosiły większą satysfakcję... tak jak potrafiła całkowicie podciąć mi skrzydła, umiała też niesamowicie zmotywować - niejedną rzecz osiągnęłam dla niej, wbrew niej.
wiem, że to nie jest uczciwy układ. wiem, że jestem dla niej tylko jedną z wielu, jedną z tłumu - skubana naprawdę ma powodzenie, a wgryźć się w serce i głowę potrafi jak mało która. wiem też, że ma na mnie duży, za duży wpływ, że mnie zmienia, testuje, że wpływa na moje relacje z tymi, którzy powinni mi być najbliżsi, że próbuje mnie od nich, ich ode mnie odsunąć, zerwać nasze relacje, że chce mieć mnie tylko dla siebie.
próbowałam z nią skończyć. próbowałam zagadać ją na śmierć. próbowałam utopić. próbowałam wykończyć ciężka pracą. nie pomogło.
teraz czuję, że znów jest blisko, za blisko. poczekam i popatrzę, ale tym razem będzie może trzeba sięgnąć po ostateczne środki. być może będę musiała ją otruć. boję się tylko, że z tym nie poradzę sobie sama...

znowu stado

2009-07-20T10:23:00.002+02:00

autobusy chodzą stadami, znany to fakt. wpisy ewidentnie też, najpierw się długo, długo milczy, a potem nagle tematy zwalają się lawiną.

w nawiązaniu do wczorajszego posta (dłuższą chwilę zastanawiałam się, czy aby nie "postu", ale nie pościłam wczoraj), fajna rzecz, którą zrobił ktoś inny. opis o tyle trudny w lekturze, że jego autor co najmniej dwukrotnie używa zwrotu "ubrać kurtkę/sweter" oraz milion razy przymiotnika "włóczykijskie", ale opisana wyprawa genialnie brzmi. do przemyślenia.

oto relacja.

a druga sprawa, nie mam komórki. utopiłam moją ostatnią, po bracie, w toalecie (w aucie, na chekałcie). na "nową" mogę liczyć najwcześniej za tydzień, jak wróci tata, na prawdziwie nową dopiero po wypłacie (czy i w sumie za niewiele ponad tydzień). i jest to dość niesamowite, kiedy podaje się znajomym telefon domowy, kiedy właściwie kontakt ze mną jest głównie przez net... niedawno całkiem rozmawiałam z paroma osobami, jak to komórki zmodyfikowały formułę układania się między ludźmi. że kiedyś wracało się do domu i pytało rodziców "dzwonił ktoś do mnie?". że jeśli dogadało się godzinę i miejsce spotkania, to to było święte, bo ani spóźnić się bardzo, ani się "przemówić". że chyba ludzie lepiej "orientowali się w sobie", znali swoje ulubione miejsca, plany zajęć... w każdym razie zapowiada się fascynujący eksperyment pod tytułem "Życie bez komórki". zobaczymy.

pomysłów lista, część jak sądzę pierwsza

2009-07-19T14:01:00.003+02:00

nie jestem fanką wielkich publicznych wynurzeń, to wiemy. ale ten blog jest de facto mało publiczny. poza tym dużo ostatnio myślałam i pomyślałam sobie, że słowo pisane ma większą moc, nic tylko gadane (a tym bardziej myślane). stąd zapiszę parę pomysłów, na które wpadłam ostatnio. wprawdzie słuszniejszą zapewne formą byłaby Wielka Lista Stu Rzeczy, Które Nieodwołalnie Muszę Zrobić Przed Trzydziestką, ale zarówno patetyzm, jak i deadline'y są nie dla mnie. a fakt, że może jednak ktoś to kiedyś przeczyta, motywuje.
lecim więc z listą. jeśli ktokolwiek to czyta, zapraszam do dowiadywania się, jakie postępy czynię w zaliczaniu kolejnych z niej pozycji. właściwie nie kolejnych, bo kolejność jest mocno dowolna.

♦ skończyć studia (absolutorium)
♦ napisać magisterkę
♦ obronić magisterkę
♦ z dyplomem magistra w dłoni skakać przez przynajmniej minutę na schodach ILSu i krzycieć "freedom" (pomalowana na niebiesko twarz i goła dupa do rozważenia)
♦ znaleźć pracę, w której będę dość szczęśliwa i przyzwoicie opłacana
♦ wyprowadzić się do czegoś całkowicie włąsnego
♦ porządnie nauczyć się rosyjskiego
♦ i jeszcze jednego (przynajmniej) języka
♦ opanować fechtunek do tego stopnia, żeby bez wstydu kupić sobie szablę
♦ opanować jazdę konną do tego stopnia, żeby pojechać na rajd bez obaw
♦ pojechać na rajd konny po Polsce
♦ wybrać się na porządną wyprawę autostopem
♦ zwiedzić co najmniej jeden kraj z każdego kontynentu poza Europą
♦ w Europie... cóż, najchęniej zobaczyłabym wszystko, była w każdym kraju choć raz
♦ przejść, albo od biedy przejechać konno, Camino de Santiago
♦ porządnie objechać Polskę
♦ zrobić patent żeglarza
♦ poważnie pomyśleć o rejsie po morzu
♦ poważnie pomyśleć o licencji rajdowej
♦ kupić wreszcie porżądnego laptopa
♦ doprowadzić mój wóz do stanu, który powodować będzie opadanie szczęk i ogólne podniecenie obserwatorów
♦ postarać się, by po wpisaniu mojego nazwiska w google wyskakiwało coś, z czego będę dumna
♦ choć raz wziąć udział w paintballu i to srogim
♦ zastanowić się nad pozwoleniem na broń

cdn, jak sądzę.

konkurs

2009-06-23T23:18:00.003+02:00

a teraz zagadka: co łączy to zwierzątko:

z tym:

oraz ze Spike'iem z X-Menów?

odpowiedzi proszę wysyłać mi drogą dowolną, zwycięzcę ogłoszę jak się zbiorę.

genialne tłumaczenie jest genialne

2009-06-08T01:43:00.007+02:00

już linkowałam tu dawno temu piosenkę Cohena, Suzanne, z Wieczora Piosenki Aktorskiej kiedyś dawno. ale znowu mnie na te kawałki wzięło i tym razem jeszcze mocniej wsiąkłam w tekst. i sam ten tekst tu wkleję, bez oryginału, prawie bez komentarza, poza jednym: chapeau bas, bo tak powinno wyglądać dobre tłumaczenie.

Zuzanna

tłumaczenie Maciej Zembaty
W swe miejsce nad rzeką
Zabiera cię Zuzanna
Możesz słuchać plusku łodzi
Możesz zostać z nią do rana
Wiesz, że trochę źle ma w głowie
Lecz dlatego chcesz być tutaj
Proponuje ci herbatę
Oraz chińskie pomarańcze
I gdy właśnie chcesz powiedzieć
Że nie możesz jej pokochać
Zmienia twoją długość fali
I pozwala mówić rzece
Że się zawsze w niej kochałeś
I już chcesz z nią powędrować
Powędrować chcesz na oślep
Wiesz, że ona ci zaufa
Bowiem ciała jej dotknąłeś
Myślą swą
Pan Jezus był żeglarzem
Gdy przechadzał się po wodzie
Spędził lata na czuwaniu
W swej samotnej wieży z drewna
Gdy upewnił się, że tylko
Mogą widzieć go tonący
Rzekł - żeglować będą ludzie
Aż ich morze wyswobodzi.
Lecz zwątpił zanim jeszcze
Otworzyły się niebiosa
Zdradzony niemal ludzki
Jak kamień zapadł Jezus
W mądrość twą
I jeżeli chcesz z nim powędrować
- Powędrować chcesz na oślep
Myślisz - Chyba mu zaufam
Bowiem dotknął twego ciała
Myślą swą
Dziś Zuzanna za rękę
Prowadzi cię nad rzekę
Cała w piórach i w łachmanach
Z jakiejś Akcji Dobroczynnej
Słońce kapie złotym miodem
Na Madonnę tej Przystani
Są tu dzieci o poranku
Bohaterzy w wodorostach
Wszyscy dążą do miłości
I podążać będą zawsze
Gdy Zuzanna trzyma lustro
I już chcesz z nią powędrować
- Powędrować chcesz na oślep
Wiesz, że możesz jej zaufać
Bo dotknęła twego ciała
Myślą swą
Alleluja
Tajemny akord kiedyś brzmiał
Pan cieszył się, gdy Dawid grał
Ale muzyki dziś tak nikt nie czuje
Kwarta i kwinta, tak to szło
Raz wyżej w dur, raz niżej w moll
Nieszczęsny król ułożył Alleluja
Alleluja...

Na wiarę nic nie chciałeś brać
Lecz sprawił to księżyca blask
Że piękność jej na zawsze cię podbiła
Kuchenne krzesło tronem twym
Ostrzygła cię, już nie masz sił
I z gardła ci wydarła Alleluja
Alleluja, Alleluja...

Dlaczego mi zarzucasz wciąż
Że nadaremno wzywam Go
Ja przecież nawet nie znam Go z imienia
Jest w każdym słowie światła błysk
Nieważne, czy usłyszysz dziś
Najświętsze, czy nieczyste Alleluja
Alleluja, Alleluja...
Tak się starałem, ale cóż
Dotykam tylko, zamiast czuć
Lecz mówię prawdę, nie chcę was oszukać
I chociaż wszystko poszło źle
Przed Panem Pieśni stawię się
Na ustach mając tylko Alleluja

nie będzie chyba wstydem przyznać się, że momentami coś ściska mnie przy tych słowach za gardło. przy których dokładnie, zgadujcie se.

przypadkiem, miasto

2009-06-07T12:48:00.002+02:00

pewnie nie mi jednej przydarza się, że pozorne przypadki następują seriami i stają się raczej częścią porządku, niż przypadkami.

tym razem taki schemat dotknął moich stosunków z dalekim zachodem Warszawy. otóż od niepamiętnych czasów była to dla mnie terra całkowicie incognita. poruszałam się tylko Alejami Jerozolimskimi i to zazwyczaj nie dalej, niż na Plac Zawiszy - no chyba, że do stajni. raz byłam na rozmowie o pracę na Bemowie, uciekłam (zupełnie tylko na marginesie dodam, że ofercie pracy nie pomógł fakt, że nauczali metoda Callana, na którą mam alergię). ok, za dalekim zachodzie były też Powązki - ale na nie zawsze jeździłam z rodziną i samochodem - i WIML, który jednak stanowił znajoma plamę w bezkresie strasznej obcości tych okolic.
teraz, nagle, wszystko się zmieniło. ani się obejrzałam, a bywam na dzikim zachodzie co chwilę. z zaskoczenia wyszło, że na bliższej i dalszej Woli mieszkają dwie bardzo ważne dla mnie osoby. że do szpitala przy Kasprzaka jeździłam do Jasia, mojego chrześniaka. że najpierw PoCoFest w Radiu Luxembourg, potem koncert HangOverDrive w No Mercy. że cmentarz wawrzyszewski i że Drewutnia. zobaczymy, co jeszcze.

śmiesznie.

dziś...

2009-06-01T22:06:00.001+02:00

... z okazji Dnia Dziecka, rzuciłam bydlaka. no i fajnie.

przyszła pora

2009-05-27T23:19:00.002+02:00

nie, nie na telesfora.
i nie, nie na pory w śmietanie.

pora się ruszyć. pojechać, wyjechać, odjechać.
już wszystko mówi, że przyszedł ten moment. powietrze pachnie podróżą, deszcz, słońce, wiatr, liście na drzewach, wszystko uparcie powtarza, że trzeba i że jak najszybciej.

odliczanie rozpoczęte.

po mojemu, dwa tygodnie, nie więcej.

znalazłam bydlaka!

2009-05-18T22:16:00.002+02:00

tu jest!

nareszcie.

różności garść, czyli update bez sensu

2009-05-11T20:05:00.005+02:00

różność pierwsza: "Vicky Cristina Barcelona". mam ostatnio szczęście do filmów, które trafiają w moment dla mnie odpowiedni. tak trafił onegdaj Benjamin Button, tak teraz trafił Allen. film, co tu dużo mówić, znakomity, w lekko abstrakcyjnej oprawie mówiący o życiu właśnie takim, jakie ono jest - i przede wszystkim zakończenie, właśnie takie paskudnie życiowe. kto nie widział, niech szoruje do kina już natychmiast.
jedyną wadą jest Scarlett, niestety, nie dość, że moim zdaniem bardzo nieatrakcyjna, to jeszcze grała mizernie. dość. zazwyczaj. za to jej postać, hm... daleko mi do się z nią identyfikowania, gdzieżby tam - ale "Vicky Cristina Barcelona" jest mistrzostwem ubierania pewnych zjawisk w słowa i obrazy. dlatego właśnie, zdanie "nie wiem, czego chcę, wiem tylko, czego nie chcę" i konsekwencje postępowania zgodnie z tą filozofią zapewne zapamiętam. ot tak, na wszelki wypadek.

druga różność to - rzecz jasna - wakacje. wygląda na to że mam Plany i że są naprawdę intrygujące, szczególnie hasło (żeby nie zapeszyć) RUMUNIA. zobaczymy, ale oby i mam nadzieję.

na dziś

2009-04-12T20:01:00.001+02:00

bo ładnej muzyki i uwodzicielsko spoglądających kobiet nigdy za wiele:

tytułem Świąt, wiosny i czegośtam

2009-04-10T11:40:00.008+02:00

będzie blogaskowo.

utworem dnia dzisiejszego jest "Let's Start a Band" Amy MacDonald.

Put a ribbon round my neck and call me a libertine
I will sing you songs of dreams I used to dream
I will sail away on seas of silver and gold
Until I reach my home

Give me a guitar and I’ll be a troubadour
Your strolling minstrel 12th century door to door
I don’t know anymore if that feeling is past
Will it last?
Oh how can you be sure?

And how do I know if you’re feeling the same as me?
And how do I know that that’s the only place you want to be?

Give me a stage and I’ll be a rock and roll queen
Your 20th century cover of a magazine
Rolling Stone here I come
Watch out everyone
I’m singing, I’m singing my song

Give me a festival and I’ll be Glastonbury star
The lights are shining, everyone knows who you are
Singing songs about dreams, about hopes, about schemes
Oooh they just came true

And how do I know if you’re feeling the same as me?
And how do I know that that’s the only place you want to be?
And how do I know if you’re feeling the same as me?
And how do I know that that’s the only place you want to be?

And if you want it too, then there’s nothing left to do:
Let's start a band
Let's start a band
Let's start a band
Let's start a band

no. idealny kawałek na mój obecny nastrój. nosi mnie dokładnie tak, jak nosząca jest ta piosenka. tak samo chcę. chcę pożeglować byle dalej, chce włóczyć się po świecie (choć niekoniecznie z gitarą), mogłabym, naprawdę mogłabym być gwiazdą, a już zwłaszcza zrobienie wielkiego dymu na Glastonbury brzmi kusząco - przydałaby mi się taka energia, hm, albo przydałoby się taką energię wyrzucić.

jest cholerna wiosna, jest ciepło, jasno, pozytywnie, ptaszki bezczelnie śpiewają, ech... i nosi. wyniosłabym się chętnie byle dalej, byle szybciej. szału dostaję od porządków, czekania, siedzenia. wściekam się na rutynę i na brak rutyny, na nudę i na natłok zajęć. poza tym wraz z wiosną powietrze zaczęło pachnieć Łyną, zaczęło pachnieć morzem, jeziorem, lasem, łąką, wszystkim, czymkolwiek, byle nie tym, co teraz. głupia wiosna.

na ludzi mnie też nosi.
szlag mnie trafia, że ja siedzę, a z okazji Świąt tyle osób wyjechało. i szlag mnie trafia, że ja bym gdzieś wyjechała, a wszyscy siedzą po domach i się nie ruszą. a najbardziej mnie denerwuje, że jednak, sumarycznie, ludzie się ruszają. idą dalej. ewoluują. i jakoś wcale nie podoba mi się kierunek tych zmian i ewolucji. nie podoba mi się, że (znowu, a jakże) następują modyfikacje podejść, przemiany stosunków. że nic nie jest na zawsze i że nic nie jest pewne. i wściekam się na siebie, że zaczęłam do tego podchodzić prawie z rezygnacją, że nie wściekam się już tak bardzo, jak kiedyś. a przecież są rzeczy, które powinny być niezmiennie "nie do pogodzenia się z". powinny być. prawda, że powinny?

wiosna, jej mać.
z jej okazji w środku buzuje mi tak, że kto wie, może się i kwieciem obsypię? listki młode i zieloniutkie wypuszczę?
jechać. zostać. mieć spokój. mieć wszystko, co nie jest spokojem. już się nie martwić. nareszcie się porządnie zmartwić. nie myśleć. zamyślić się. przepędzić potwory z szaf i spod łóżka. zmierzyć się z nimi. wykopać. zakopać. wykopać. zakopać. banan.

And how do I know if you're feeling the same as me?

And how do I know if that's the only place you want to be?

And if you want it too, then there's nothing left to do:

Let's start a band...

właśnie. tak. tego też brakuje i to też mnie nosi.

wesołych Wam Świąt i obiecuję wkleić zdjęcia, jeśli (kiedy?) zakwitnę.

odkrycie

2009-04-06T20:54:00.004+02:00

Agnieszka jest opóźniona, Agnieszka wczoraj odkryła piosenkarkę, znaną światu już od prawie dwóch lat. trochę mi głupio, ale nigdy nie jest za późno na zachwyty.

Amy MacDonald, album "This Is The Life".

ciężko sprecyzować wrażenia. pierwsza myśl, już przy pierwszym kawałku: ojoj, mam deja vu. ja to już gdzieś słyszałam. druga myśl: na pewno to słyszałam. trzecia: oj, wszystkie te kawałki są takie same. ojojoj. czwarta: ej, ale to jest... naprawdę dobre. świetny głos. fajne...

powoli, w miarę kolejnych odsłuchań (a od wczoraj cały, niedługi album przekręciłam z pięć razy) wyłonił się z tych luźnych myśli spójny obraz. panienka MacDonald (ta dziewczyna, nawiasem, jest z '87 roku. bez komentarza.) malutkim fenomenem muzycznym jest. ma wspaniały głos i lekko "celtyzującą" manierę śpiewania, przywodzącą na myśl łagodniejszą Dolores O'Riordan - i wszystkie dziewczyny, śpiewające po pubach Szkocji i Irlandii. plus ogromny. tym większy, że przez cały czas myślałam, że potrafi śpiewać tylko w jeden sposób - i poprowadzona w wyższej tonacji "Road to Home" z końcówki płyty mile zaskakuje.
po drugie, cała płyta urzeka, powala niemal prostotą. tak, poszczególne piosenki bywają do siebie podobne. ale nie wiem, na ile to brak pomysłów (wątpię), a na ile świadomy zabieg. zwłaszcza, że kolejne utwory dość zgrabnie przechodzą jeden w drugi i z piosenki na piosenkę powtarzają się motywy tekstu - jeden, dwa słowa, jakieś hasło, nie namolnie, ale słyszalnie. mi się podoba.
wreszcie, klimat. klimat klimat klimat. nie wiem, kiedy ostatnio słuchałam czegoś takiego, pewnie dawno, dawno temu, kiedy byliśmy młodzi, piękni i wszystko było lepsze. pewnie wtedy. "This Is The Life" wspaniale łączy trudny do określenia, celtycki "feel", kojarzący się z popołudniem (i wieczorem) w cichym pubie i proste brzmienia amerykańskiego zespołu garażowego. żadnych fajerwerków, szalonych riffów, ambitnych aranżacji: tylko wpadające w ucho melodie i śliczny, mocny wokal, wyśpiewujący niezbyt genialne, ale niegłupie i nie pretensjonalne teksty. klimat tej płyty powoduje, że chce się złapać tylko portfel i kluczyki, wskoczyć do samochodu, puścić ją głośno i... nastepny przystanek: Kaledonia.

osobiście mam zamiar zasłuchiwać tę płytę aż do 19 maja. przyda się taka odtrutka, zanim uszy i mózg wymęczy i poszarpie (oby!) nowa Tori. czego i Wam życzę.

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

2009-04-03T23:25:00.001+02:00

Panie i Panowie, o ja przepraszam,

TADAM!

(ok, wizualnie dyskusyjne, ale piosenka wspaniała)

ach och ech...

2009-03-25T20:26:00.001+01:00

ja bym chciała zobaczyć go na żywo. o.

a gdyby?

2009-03-21T20:54:00.001+01:00

a gdyby tak było inaczej?

gdyby zamiast tak, było nie? albo tak zamiast nie?

a może po prostu nie powinnam siedzieć w weekend sama w domu.

Tori Tori Tori Tori!

2009-03-10T18:41:00.003+01:00

więcej informacji! wywiad! nowiutka tracklista! wszystko TU:

http://undented.com/news/1582/spinner-breaks-album-artwork-tracklisting-and-release-date

jak zawsze, oczywiście, Tori mówi to samo i mniej więcej tak samo. niewątpliwie umieszcza ją to mojej liście ludzi, których w jakiś sposób i z jakichś przyczyn uwielbiam, ale ich poglądy sa mi tak bliskie, jak rekinowi wyczynowa jazda na rowerze. well oh well.

dodatkowo, obrazek obrazeczek obrazunio. mi się podoba:

reklama dźwignią tego tam

2009-03-07T16:12:00.004+01:00

jeżeli ktoś z moich licznych (heh) czytelników nie sprawdza regularnie mojego profilu tu na Bloggerze, to odsyłam do sprawdzenia, albowiem położyłam swoje brudne łapy na całkiem nowym (dla mnie) projekcie.

a w międzyczasie, zasuwajcie na jutuby słuchać "Wet Sand" Red Hotów z najnowszej, choć nienowej już płyty. wczoraj wysłuchałam tego kawałka ledwie ze 30 razy. wart każdej sekundy, a od pojawiających się koło 4 minuty w prawym kanale bardzo toriamosowych organków mam niezmiennie ciary. zresztą, od lat nie słyszałam kawałka tak niesamowicie zbudowanego.

edit: ta da da dam, debiut!

czy ktokolwiek oglądał oscary?

2009-03-06T12:37:00.002+01:00

bo ja nie. a powinnam była z okazji genialnie genialnego prowadzącego. Hugh Jackman jest moim nowym idolem - obok Anne Hathaway, o której już chyba wspominałam niedawno.

w każdym razie, patrzcie i podziwiajcie.

napisy mają błędy, oczywiście.
ostatnie zdanie mnie wzrusza za każdym razem.

odzyskiwanie wiary?

2009-03-03T20:51:00.010+01:00

drobne wydarzenia. małe zbiegi okoliczności. fakty całkiem pozbawione znaczenia. niby całkiem nic, a jednak, jednak, powolutku, pomału coś się rusza.

obrazek pierwszy: pochlej-party w Babilonie. na chwilę przesiadam się do innego stolika, zresztą na prośbę człowieka, którego prośby zazwyczaj ignoruję. ignorowanie jest w tej sytuacji odwzajemnione, po chwili on pogrąża się w rozmowie z kimś innym, ja odwracam się do kogoś, kto siedzi obok. praktycznie obca dziewczyna, widzę ją może trzeci raz w życiu, rozmawiam niewątpliwie pierwszy. i jakoś tak, od słowa do słowa, ja mówię, że się nudzę, a ona, że nie powinnam, bo z takimi studiami z takim niesamowitym hobby mogłabym zrobić wszystko. zaskoczenie. szok niemal. a jej optymizm był - choć brzydka i racjonalna część Agnieszki natychmiast go wyśmiała, że ona przecież mnie nie zna, mówi byle co - ale to był zaraźliwy optymizm. choć przez chwilkę.

obrazek drugi: poszłam dzisiaj po tłumaczenie przysięgłe. blisko biuro, zaskakująco sympatyczny spacerek po Śródmieściu, choć pogoda raczej niespacerowa. stara kamienica, ale fenomenalna, z klasą (oraz zabójczą, otwarto-przeszkloną windą) klatka schodowa. mieszkanie z tych, które najbardziej mi się podobają, w starym budownictwie, wysokie, na przedziwnym planie, tak, że głównym elementem konstrukcyjnym zdają się być drzwi. siadam do rutynowej korekty, a tymczasem - przesympatyczna skądinąd - tłumaczka zagaduje. w innych warunkach by mnie to zirytowało, bo jednak korekta to sprawa poważna i skupić się trzeba - wyjątkowo jednak grzecznie słucham. rozmowa idzie z początku strasznym small talkiem, że w Cervantesie był wypadek i tynk spadł, dwóch uczniów poranił, a wie pani, ja kończyłam Cervantesa, o, niesamowite, Cervantesa, ale to zna pani hiszpański, no znam, znam, a może iberystykę Pani kończyła, nie - i tu krzywię się, jak zawsze, kiedy temat jest poruszany, krzywię się z lekkim wstydem i ogromnym niesmakiem - wciąż studiuję, lingwistykę - machnięcie ręką, że nuda i nie warto mówić. tłumaczka wręcz zakwita na to hasło; wręcz polnym kwieciem się obsypuje. ach, to wspaniałe studia są - ja rozpaczliwie próbuję opanować grymas, krzyczący "a gdzieżby!" - ja marzyłam o takich studiach, wie pani, filologia to też studia, ale nie takie, dopiero na ilsie porządnie uczą; takie studia to skarb i rzecz wspaniała i ile możliwości mi dadzą, i och, i ach, i zazdrość wręcz. zazdrość idiotyczna przecież, zachwyt nie na miejscu, to ja się powinnam zachwycać, ta kobieta mieszka w samym cholernym centrum jedynego Miasta świata, ma takie podwórko, taką windę, taką klatkę schodową, mieszkanie, pracę, stawki, uprawnienia - i zachwyca się moim koszmarem, moją zmorą, moim całkowicie-znienawidzonym-byle-czym?

obrazek trzeci: teraz może jest mgła, przez którą nic nie widać, ale dzisiaj, gdy wychodziłam z pracy, było wciąz jasno. a wczoraj nawet świeciło słońce. czyli nie ma tego w tym, wiosna idzie!

i tak sobie pomyślałam. wydedukowałam. przyszło mi do łba, z zasady radośnie wyzutego ze wszelkich mądrych myśli o mnie samej - ale przyszło. że może jednak warto posłuchać głosu przypadku? może nie zawsze mają rację pesymiści? może bycie meduzą jest fajne, ale ile można? może warto przestać udawać, że życie zacznie się dopiero za półtora roku, a teraz tylko orka wbrew sobie? i może, tylko może, ale może warto, hm, wziąć dupę w troki, tudzież wyżej wzmiankowaną dupę ogarnąć, zachwycić się potęgą zbiegów okoliczności, i spróbować zacząć żyć już teraz? zamiast narzekać na brak czasu, dodatkowo sobie ten czas wypełnić? zarazić się entuzjazmem i też zacząć podziwiać swoje studia i w ogóle życie jako takie?

może. to brzmi, jakby miało sporo sensu.
chwilowo, idę z psem. a na pulpicie czeka już najnowszy wpis z bloga Gaimana. może go dziś przetłumaczę? może nawet wyślę? może będę to robić na stałe? bo potem, to już tylko podbić świat... i może właśnie to trzeba będzie w najbliższym czasie zrobić?

kolejne informacje

2009-03-02T19:17:00.007+01:00

blog "my pen spaces" (http://mypenspaces.blogspot.com) wrzucił malutki przegląd piosenek Tori z nowej płyty. wezmę zacytuję, bo cóż zrobić.

01. Infringement
"80's style pop, really groovy and chic with a really loud synthesizer...heavy beats on the chorus and a really catchy bridge."
02. Air Raids
"synthpop...the melody of the synthesizer is really gorgeous and the chorus has lots of layered vocals...it sounds really airy..."
03. Losing the Girl
"piano pop...the melody is happy and the chorus sounds upbeat but the lyrics are sad."
04. We Grew Up Together
"disco ballad! favorite song so far! sounds like something from 'confessions on a dancefloor!' love the chorus!"
05. How to Destroy Matter
"pure electronica. great track, the bassline on the chorus is extremely loud and i can totally imagine blasting this one in the car...really good lyrics."
06. Vox
"industrial...like a birth child of zero point and datura..."
07. Nanotechs and Biology
"techno! lots of bleeps and sounds and a really fast beat! awesome lyrics!"
08. Deciphering the Formula
"indie pop...has a dreamy kind of feel to it...kind of like something asobi seksu would record."
09. Artificial Blue
"electro-pop...really melodious and the synths are awesome...very pretty, but not a ballad. hard to describe."
10. The Suburban Chronicles
"70's style pop...like something that nancy sinatra would do...different and cool!"
11. Luna Base
"synthrock...really into this one, it sounds like the killers or innerpartysystem..."
12. Taking Pictures of Monsters
"indie rock...the guitars are really melodious and the piano sounds complex...probably the most mellow track so far."
13. Eidolon
"whoa! new fave! this is total dance pop with lots of synths and a really, really, really good beat! it sounds like a lady gaga song! crazy! could this be the first single?"
14. Only Yesterday
"60's style pop...sounds hauntingly similar to the mamas and the papas...love the lyrics...really pretty..."
15. What Jacob Said
"electro rock. sounds like hotel on steroids. the bridge is really long and really trippy and cool."
16. DeleteDeleteDelete
"disco! the track i worked on...yeah, it sounds like blondie meets css meets scissor sisters...really great and unlike anything tori has done!"
17. Long Division
"piano rock ballad...really long and the lyrics are cool...her vocals are really soaring on the chorus...the drums sound especially nice and there is a cool ambient vibe to this track. a nice end to the album."

informacje to ponoć wyciek od znajomego znajomego, który pracował przy jednym z kawałków. oczywiście, to może być taki fake, że ojojoj, ale kto tam Panią Amos wie? brzmi ciekawie.

edit: jak okazało się dnia pańskiego 10/03, wszystko powyższe było bzdurą. ale wielki reskepta dla człowieka, który to wymyślił.

jak zawsze okoliczności są przeciwko mnie

2009-02-20T18:44:00.004+01:00

miałam albowiem nic nie pisać, bo po co siedzieć i pisać na blogu, skoro - jak wszyscy chyba wiedzą - siedzę w Madrycie i - jak zapewne mało kto wie - bawię się w dobrą żonę. niestety, okoliczności zadziałały przeciwko mnie i są rzeczy, które trzeba napisać, a nawet wykrzyczeć.
otóż, na wiosnę wychodzi nowy album Tori. na wiosnę. nowy. Tori. ledwo dwa lata po ostatnim. co więcej, być może choć niekoniecznie, promocja albumy będzie wiązać się z trasą. chociaż oczywiście na razie nie wiadomo całkowicie nic, jest news ogólny po polsku na http://www.dziennik.pl/kultura/article324483/Znamy_tytul_nowej_plyty_Tori_Amos.html, jest wyjątkowo marudny i pisany zbyt wyszuknym jak na mój gust angielskim wpisik tu: http://www.popnography.com/2009/02/tori-amos-is-abnormally-attracted-to-sin.html oraz fake okładki tego albumu tutaj: http://www.perezhilton.com/2009-02-18-your-first-look-26. jednym słowem, bunkrów nie ma, ale i tak jest zajebiście.

a skoro już tu jestem, to chiałam rzucić dwie rzeczy, którymi się zachwyciłam ostatnio ogromnie.
pierwsze to fatal wizualny i geniusz muzyczny:

drugie to geniusz muzyczny i bardzo atrakcyjna oprawa twarzowo-aktorska (choć żarciki panienki Passent uważam za poniżej pewnego poziomu, ale cóż.):

z ostatniej chwili

2009-01-31T23:35:00.001+01:00

właśnie widziałam "Tajemnicę Brokeback Mountain".
hej, nie wiedziałam, że gra tam Anne Hathaway. a już zwłaszcza nie wiedziałam, że pokazuje cycki!
na razie to tyle tytułem recenzji.

stara, głupia, sentymentalna

2009-01-31T03:24:00.004+01:00

taka prawda, cóż rzec.
stąd dwa kawałki, które zniszczyły mnie ostatnio.
do jednego nie ma jutubowego linka, bo nie umiałam znaleźć, ale poszukajcie "Landslide" Fleetwood Mac. tutaj tylko cover Tori, i przyznam, że od oryginału nielepszy, niestety. (i jejku jej, nie dajcie się wystraszyć tej koszmarnej pani na początku, ona sobie szybko sobie pójdzie.) tak czy siak, piosenka mnie rozwaliła, też życiowo tak jakoś. choć jeszcze "build my life around" kogokolwiek mi się nie udało i nie tęsknię. mimo wszystko. może to i lepiej.

drugi, jej, Brat mi pokazał. niszczy. teledysk też.

trzeci wreszcie, prywatne zboczenie na pukcie Disneya. hej, ten pan jest genialny, polecam inne jego wideła też!

(jeśli ktoś nie załapał, to to śpiewa JEDEN KOLEŚ. jeden. mężczyzna. wszystko.)

miłego słuchania.
udanego płakania.

popłakał się kto?

modlitwa w (prawie) przeddzień ćwierćwiecza

2009-01-26T03:11:00.006+01:00

Boże, proszę Cię, nie odbieraj mi nigdy dystansu do siebie, bo wcale nie chcę żyć w przeświadczeniu, że jestem najlepsza; i nie pozbawiaj mnie nigdy poczucia humoru, bo świat brany na poważnie jest chyba trochę straszny.

dla zobrazowania tego, o co proszę (czytelnikom, bo Bóg raczej wie, co mam na myśli) ,obrazek od dość-ostatnio-zawodnych, ale wciąż Wulffmorgenthalerów:

za inspirację dziękuję ginowi z kaktusem, przy którym najłatwiej zwerbalizować, jakie ludzkie cechy nas uwierają; pośrednio również dziękuję pewnemu wybitnemu pisarzowi za antyprzykład.

zasady są po to, żeby je łamać. zwłaszcza własne.

2009-01-07T00:35:00.004+01:00

nie raz mówiłam, że nie lubię włoskiego. języka włoskiego. wiem, brzmi to strasznie dziecinnie: "pomidorowa jest głupia", "nie lubię włoskiego". no ale cóż rzec, taki gust głupi, jakoś mi ten język nie podchodził, nie brzmiał, a jak już brzmiał, to śmiesznie. i tak, wygłosiłam ten sąd tonem autorytarnym nie raz, nie raz też robiłam to w nieodpowiednim towarzystwie (a to italianistów, a to Włoszek choć połowicznych...).
a teraz chciałabym spod stołu odszczekać. za sprawą pewnej Pani.
Pani nazywa się Gianna Nannini, i w innych warunkach bawiłaby mnie ta aliteracja. ale ubawić się nie zdążyłam, bo Pani tymczasem zaśpiewała...
po pierwsze, ta chrypka.
po drugie, ta siła, moc, sposób, w jakim kruszy mury i wybija szyby z okien samym głosem.
po trzecie wreszcie, nie wiem, jak ona to robi, ale włoski w jej wykonaniu brzmi pięknie. inna wymowa, inne akcentowania, nie wiem, nagle lingwistycznie przy niej głuchnę, ale no co powiedzieć, nie brzmi jak Eros Ramazotti... może to toskańskie pochodzenie? może fakt, że to Pani już po pięćdziesiątce, a kiedyś wszystko było lepsze?
nie wiem. ale się zachwycam. polecam dwupłytówkę "Giannabest".
a jak nie, to na szybko, łatwo i dostępnie - tak, znacie, widzieliście.

i druga, niestety pocięta:

a na deser, "Aria" w całości. siadł i zachwycał się:

sztampowo i klasycznie

2008-12-31T14:52:00.006+01:00

pora na podsumowania.
jeśli ktoś chce moje, to polecam Alanis Morissette, "Limbo No More". bo to był wyjątkowo wariacki i bardzo po hardkorze rok, ale przynajmniej mam satysfakcję, że udało mi się poukładać. uporządkować. ogarnąć. spłacić. i niedorosnąć. i niespoważnieć. i niewynormalnieć.

jednym słowem, sukces.

czego i Wam życzę.

I sit with filled frames
and my books and my dogs at my feet
my friends by my side
my past in a heap
thrown out most of my things
only kept what I need to carve
something consistent and notably me

porzuconej baby z jajami - wiwisekcja

2008-12-28T16:34:00.003+01:00

w końcu mi z tego blogaska wyjdzie serwis kulturalny, zobaczycie. ale cóż począć, skoro udaje mi się położyć moje brudne łapska na masie rzeczy, o których potem chce się pisać? tak właśnie zrobiła mi najnowsza płyta Pink (tudzież P!nk, ale udaję, że nie znam tej pisowni), "Funhouse".
ludzie, JAKA to jest płyta!
dobra, ok, przyznaję, pierwsze przesłuchanie przy kompie i w tle do masy spraw pozostawiło tylko wrażenie, że to chyba coś dobrego. ale po objechaniu połowy miasta z tą płytą w uszach, nie mam już żadnych wątpliwości - dooobre!
zasadniczo prawie cały album jest studium zdychającego i w końcu zdechłego związku. ale wciąż mówimy o Pink, nie będzie więc łzawych rozpaczanek, to nie ten styl, kiedy śpiewa się "Against all odds", chlipiąc do zamkniętych drzwi. ale czuć smutek, złość, niepewność, ostatnie iskierki nadziei, że jednak się uda coś uratować, frustrację, że się nie udaje. lecą mocne emocje, mocno wypowiedziane. a że teksty są naprawdę dobre i muzyka znakomicie zróżnicowana (od "I Don't Believe You", które mocno zalatuje rytmami w stylu Nelly Furtado do "Ave Mary A" z podkładem rodem z Linkin Park), Pink nie zanudza, nie zarzyguje swoim dramatem, tylko koniec końców serwuje coś, czego słucha się znakomicie. do tego oczywiście nie wszystkie piosenki są na jedno kopyto, mamy pięknie imprezowe "Bad Influence", kontynuujące najlepsze tradycje pinkowych kawałków "jestem fajna i bawię się na ostro". no i wreszcie, nawet jeśli baba z jajami, którą Pink jest bez żadnych wątpliwości, decyduje się otworzyć, przyznać do tego, że jej smutno i ją boli, to nie będzie przecież otwarta i płacząca już zawsze. styl wymaga, żeby otrzeć łzy, poprawić makijaż, podnieść wysoko głowę i rzucić wredne i lekkie "So What" albo dowolny z bonusów. trzeba przecież trzymać fason, a i porządne cojones nie są czymś, co znika z dnia na dzień. a "Funhouse" najlepiej świadczy o tym, że kto jak kto, ale Pink w tej materii nic nie brakuje.

a z serii zabawnych zazębień: w "Ave Mary A" (tak, to może być mój ulubiony kawałek z tej płyty) jest wers "Where does everybody go when they go", w przed chwilą przeze mnie "recenzowanej""Gii", we wspaniałej, mocnej scenie przed windą, Gia wykrzykuje "Where the fuck does everybody go when they have to go". już w filmie bardzo mi się ten tekst spodobał, a chyba łatwo się od niego nie uwolnię...

krytyk ze mnie jak z koziej dupy trąba

2008-12-20T21:04:00.004+01:00

coś jest stanowczo nie tak.
nie jestem w stanie podejść krytycznie do czegoś, co jakoś mnie poruszyło.
że niby, wiecie, uczucia, emocje, te sprawy.

do rzeczy - obejrzałam dziś "Gia". właściwie to przed chwilą. i czy mógłby mi ktoś powiedzieć, czy to dobry film? bo ja siedzę w szoku i z idiotycznym wrażeniem, że ten film jest genialny. jest? wie ktoś? ktokolwiek?

EDIT: jest genialny.

kolejna ważna data

2008-12-11T12:17:00.005+01:00

gdzieś to zapisać trzeba koniecznie, a że nie mam pod ręką żadnych oprawnych w skórę ksiąg, będzie tu: wczoraj, 10 grudnia 2008, urodził mi się chrześniak.
i to niesamowite.

byłaby prasówka, jest "filmówka"

2008-12-07T20:01:00.003+01:00

za rzadko, wybitnie za rzadko oglądam filmy. nadrobiłam jednak ostatnio i będę nadrabiać dalej, a potem zamierzam bawić się w krytyka.
dzisiaj z serii "polecam".

po pierwsze, wczorajszy hit Jedynki, czyli "Nieustraszeni Bracia Grimm" (http://nieustraszeni.bracia.grimm.filmweb.pl/). wielkich oczekiwań nie miałam, przyciągnęła mnie dziecinna sympatia do baśni oraz Heath Ledger (wiem, wiem, to takie "masowe", ale tak, ja tez przeżywam fascynację tym aktorem po ostatnim "Batmanie"), Monica Bellucci i reżyseria w wykonaniu jednego z Pythonów.
i dostałam, co chciałam, i więcej. lekki i łatwy, na pewno nieambitny - ale komu to przeszkadza? - film, przesycony nawiązaniami do wszelkich chyba baśni (wspaniała scena, gdy Ledger rzuca się okna z okrzykiem "Roszponka!!"), z humorem może nie pajtonowskim, ale mocno europejskim (przede wszystkim ta urocza autoironia, na którą Amerykanów nie stać, bo wychodzi im pastisz), no i ta obsada... żadnej kiepskiej roli nie było. Matt Damon, którego szczerze nie znoszę, nie irytował po raz pierwszy w historii. Ledger jako zahukany chudzielec w okularkach - świetny. nie powiem nic odkrywczego pewnie, ale strasznie strasznie go szkoda, bo to chyba znakomity aktor był, tylko się rozwinąć nie zdążył do końca... no i na deser Bellucci, w roli w sumie niewielkiej, choć głównej negatywnej. obłożona świetnymi efektami specjalnymi momentami, a w pozostałych momentach... no cóż, ja jej nie oglądam dla aktorstwa. ja nawet nie wiem, jaką jest aktorką, bo nie widziałam filmu, gdzie byłaby na ekranie powyżej 20 minut. wiem tylko, że jak pyta lustro "kto jest najpiękniejszy w świecie" - to ja nie mam wątpliwości. mówcie co chcecie.

drugi film, obejrzany dziś i wiem, że to późno: "Grindhouse vol. 1", czyli "Death Proof" (http://grindhouse.death.proof.filmweb.pl/). i dwa słowa: jejku, jej!
po pierwsze, strasznie mi fajnie z okazji tych wszystkich ludzi, którzy mówili mi, że to film dla mnie, że mam go obejrzeć i że na pewno mi się spodoba. miałyście (mieliście?) rację, miło, że ktoś tak kojarzy mój gust, milej, że tyle osób. jeśli ktoś uważa, to nic pozytywnego, że się z takimi filmami kojarzę, niech spada =)
a co do samego filmu... ze 114 minut, powiedzmy, że przez dobre 105 siedziałam zachwycona.
świetny klimat, całkowicie bez sensu, ale wkręcający na potęgę. strasznie fajne postaci, proste niby, sztampowe te dziewczęta, ale na plus. Stuntman Mike super, taki nieprawdziwy macho, taki straszny (rozmowa z "Butterfly") i niestraszny (z kroplami do oczu, w samochodzie po postrzale...). świetne dialogi, oczywiście wiem, że bez sensu, wulgarne, niby że "fu", ale podobały mi się. szczególnie wymieniana przez Julię na jednym oddechu lista cech pożądanego faceta =). jeszcze bardziej podobał mi się tłumacz dla "gazety", który odwalił kawał dobrej roboty, korzystając z szerokich i głębokich pokładów wulgaryzmów języka polskiego i zmieniając proste derywaty "fuck" w szeroki wachlarz rodzimych inwektyw. naprawdę, ładnie. piękne samochody. piękne piękne, no cóż, przyznam się, jestem psem (suką?) na stare muscle cary. fajna stylizacja na stary film, uroczy zabieg z "tnącą się taśmą" czy chwilowymi zanikami kolorów. fenomenalna jak zawsze muzyka, w tym znakomity żarcik, kiedy telefon Abernathy dzwoni muzyczką z "Kill Billa". scena wypadku najlepsza na świecie. no i na koniec, tak, wiadomo było, że to powiem... orła na masce to sama bym zrobiła. z rozkoszą.
wady są i jest ich kilka. po pierwsze, nie jestem fanką stóp i tyłków. ok, fetyszystyczne ujęcia tych części ciała nadają specyficzny klimat, ok, ale jakoś do mnie nie przemawiają. w porywach są męczące. po drugie, scena pościgu z dziewczyną na masce są owszem, fajna, ale za mało adrenaliny powoduje, żeby się nie zastanawiać, czy nie dało jej sie jakoś wciągnąc do środka. i to odrobinkę irytuje.
nie irytuje mnie za to coś, co słyszałam, że innych i owszem - głęboki bezsens fabuły. niewyjaśnione motywy. nieuzasadniona przemoc, ba, cały film nieuzsadniony. nie przeszkadza wcale. nawet na plus, że zamiast wymyślać historie, tła i motywy, rzucono wszystko na żywioł.
podsumowując - 9/10 i łatwo dostępne miejsce na półce z filmami, i wielkie podziękowania dla Pani, która mi płytkę z tym filmem kupiła.

ło, to napisałam.
o ile nie będę za dużo spedzać przy kompie, wiele więcej takich nie będzie.

chyba tylko

2008-12-06T16:47:00.004+01:00

chyba tylko w bardzo specyficznym towarzystwie i okolicznościach, podczas mikołajkowego losowania prezentów, gdzie za losy służą podkładki pod piwo K***skie (reklamy nie będzie, bo i piwo jest fu fu fu), Zima wygrywa śnieg w spreju, a ja wachlarz, identyczny jak te z granadyjskich sklepów "wszystko za 1000 nieistniejących peset". dodam, że sprej ten pachnie kredkami świecowymi, ale smaku piwa nie pogarsza za bardzo.
chyba tylko w naszym pięknym mieście i tylko o piątej nad ranem Pan Od Kebeba na pytanie "czy to baranina" odpowiada całkiem zgrabną polszczyzną "no, nie 100 procent. pół na pół, baran i gołąb".
chyba nie ja jestem tak dziwna, żeby po powrocie już dziennym autobusem, idąc do domu przez las, zachwycać się tym, że mgła jest tak gęsta, że kapie ciężkimi kroplami z igieł i gałązek drzew, zamiast patrzeć pod nogi i omijać kałuże i błocko.
chyba tylko w mojej patologicznej rodzinie, mamusia poi dziecko, które dopiero wstało, piwem. i ratuje mu tym życie =)

napisali o mnie i nie tylko

2008-12-03T20:10:00.004+01:00

komunikatory mają jednak Moc =). nie wszędzie, nie zawsze, ale czasem w tej błyskawicznej wymianie zdań pojawiają się prawdziwe perełki mądrości ludowej.

najpierw lżej gatunkowo, czyli Anna o moim samochodzie via gg:

anka 19:49:13
Z całym szacunkiem - Twój samochód jest jak... hmmm.... Angelina Jolie
anka 19:49:33
Czyli - nie w moim typie.

a teraz mocniej, czyli "cała ja w paru słowach" via konferencja na skype-chacie (delikatniejsze istoty przepraszam za słowa niecenzuralne, ale tak czasem rozmawiają Damy, cóż poradzić...).

[01:09:59] Misia napisał(a): modzel, Ty tak umiesz, Tori w głośnikach i chuja na ustach?
[01:10:12] Gosia napisał(a): ona tak całe życie
[01:10:15] aga napisał(a): hm
[01:10:18] Gosia napisał(a): i jeszcze szlug w zębach
(...)

[01:11:37] aga napisał(a): "Tori w głośnikach, chuj na ustach i szlug w zębach", piękne, najpiękniejsze

obie wypowiedzi, mimo pozornej prostoty, bogate są w nawiązania intertekstualne, czerpią garściami z dorobku kultury, że już nie wspomnę o tym, jak smakowicie rozległe pole do interpretacji zostawiają...

dedykacja jest rzeczą pretensjonalną, zwłaszcza autodedykacja

2008-11-27T00:09:00.005+01:00

znalazłam to na gronie. i natychmiast ukradłam, bo słowa kraść należy.

"ucieczka? nie ma ucieczki. uciec 'stamtąd' nie znaczy być 'nigdzie'. uciec 'stamtąd', to być 'tutaj'. zawsze gdzieś jest jakieś 'tam' i 'tu'. jeżeli tak na prawdę usiłujemy uciec jedynie przed nieumiejętnością życia, to zmiana miejsca nic nam nie pomoże. siebie samego zawsze zabieramy w drogę - to stara prawda. ważne jest tylko kogo przywozimy z powrotem."

nie mogę się tylko zdecydować, czy to jest świetne, czy Coelho. jeśli nie daj Boże Coelho, to nie wiem, jak się wytłumaczę z tego, że uważam, że to niegłupie nawet. proste i oczywiste, ale niegłupie.

idiotyczne wrażenie

2008-11-17T21:33:00.002+01:00

niesamowite uczucie: być świadkiem sytuacji, że ktoś inny reaguje tak samo, jak (rzekomo) ty. wrażenie takie, jakby nagle stanęło się obok samej siebie i patrzyło na siebie z zewnątrz. kosmos. dziwność.
nad szczegółami się rozwodzić nie będę, bo to nie jest aż tak blogasek, ale kiedy usłyszałam tłumaczenie, że ktoś wypowiada się lakonicznie, bo jest wściekły, to jakoś mi tak znajomo zagrało - a tym sprawa jest śmieszniejsza, że pisałam o tym sama, własnymi łapami i klawiaturą wczorajszej nocy.
plus takiej sytuacji: ma się od razu pomysł, jak zareagować.
minus: niepewność, czy to akurat będzie reakcja właściwa.
zaskoczenie in plus: kiedy okazuje się, że była właściwa.
niepokojący wniosek: na gwizdek światu identyczna wada w dwóch osobach?
inicjatywa obywatelska: a może założyć klub osób z tą wadą? skoro są dwie, może znajdą się trzy, cztery lub piętnaście?

a teraz bez żartów: strasznie, strasznie dziwne doświadczenie. prowokuje do autorefleksji. autorefleksja jest nawet głupim słowem, nie wspominając o jej głupim, głupim znaczeniu.

powiedzieli o mnie - być może część pierwsza

2008-11-17T01:08:00.006+01:00

bez sensu są wszystkie takie "napisz coś o sobie". za to czasem ktoś powie o mnie coś takiego, że nic, tylko się zachwycić po uszy, jeśli nie treścią, to trafnością. lecimy więc.

na negatywnie:

boję się ciebie jak jesteś taka lakoniczna. czego się bać? nie wiem, jak jesteś taka lakoniczna to zawsze się boję ze powiesz coś niemiłego albo wybuchniesz i będzie strasznie.

jako komentarz powiem, że nieczęsto mówię coś niemiłego.

na pozytywnie:

tak się, rozumiesz, z agą podrywamy, kłócimy, że nie wiadomo czy jesteśmy siostry, matki, żony czy kochanki.

jako komentarz powiem, że to przewspaniałe podsumowanie, sama bym tego nie powiedziała lepiej =)

łatwo mnie sprowokować, niestety.

2008-11-14T01:16:00.005+01:00

powiedziałam:

"wróciłam na studia, pracę mam przyzwoitą, przyjaciół nawet się znajdzie za dwóch, to teraz tylko się zakochać i żeby poszło wszystko w diabły!".

powiedziano mi: "napisałbym to na blogu".
mówiłam, że nie napiszę.
kłamałam =]

możliwie mało pretensjonalnie i z serca

2008-11-11T21:21:00.002+01:00

kpin i filozofii za pięć złotych dzisiaj brak.

od samego rana tarzam się w radosnym patriotyzmie.
za oknem powiewa flaga, po mojej wsi przeszła całkiem zgrabna parada (głupi, niezamierzony rym), nawet pogoda jakaś taka nielistopadowa i śliczna.
a ja się czuję patriotycznie.
strasznie lubię ten kraj, wadliwy na wszystkie strony, ale jednak mój, od zawsze i pewnie na zawsze. a skoro już dzisiaj jest taki dzień, to może nawet zaryzykuję niemodne stwierdzenie, że go kocham.

back to the... past

2008-11-05T00:59:00.001+01:00

facebook jest fajny. facebook daje się uroczo wykorzystać jako prywatny serwer na zdjęcia.

Panie i Panowie, rok mojego i nie tylko mojego życia.
Panie i Panowie, rok akademicki 2005/2006.
Panie i Panowie, Granada.

http://www.facebook.com/album.php?aid=44362&l=cf1ef&id=615796073

a może muzykę do tego?

2008-11-04T23:51:00.005+01:00

tak, posty chodzą parami, a może zaczną chodzić stadami, bo jakoś jak już siądę, to wciąż coś nowego po łbie chodzi.

z serii "aga poleca" - fragmenty nowej płyty Alanis Morissette, ok, nie nowej, ale najnowszej, "Flavors of Entanglement".
kawałek numer jeden, trzeci na płycie, "Straitjacket". ciekawy, niepokojący, mało alanisowy ze względu na podkład. energia jak z "Jagged Little Pill", pokręcone emocje jak z "Supposed Former Infatuation Junkie". smakowite i wspaniałe w samochodzie, choć prowokuje do nieodpowiedzialnej jazdy.
kawałek numer dwa, płytowe 10. "Tapes". całkowicie przeciwny biegun, nie to tempo, nie ten klimat. tak samo otwarty, autowiwisekcyjny, ale emocje zupełnie inne. siła, której potrzeba, by wykrzyczeć w kogoś "Straitjacket", nagle wyparowała. fascynujące jest to, co zostało.
numer trzy, z bonusowych tracków chyba - "The Guy Who Leaves". tutaj nie będzie jakże wspaniałej, tchnącej głębokim zrozumieniem muzyki itd. itp. recenzji. po prostu strasznie wkręcająco ten kawałek brzmi.

nie ma linków, nie ma wklejek z you tube, nie ma tekstów. jak się ktoś zainteresuje, poszuka sobie niech.

mam nadzieję, że ten jeden, jedyny raz żadna z Nich nie wypomni mi hipokryzji.

2008-11-04T20:07:00.013+01:00

rozmawiałam jakiś czas temu z pewną Kobietą. i jakoś tak w toku rozmowy powiedziała, że przyjacielem może nazwać tylko kogoś, kogo od dawna zna. zastanowiłam się, jak wygląda moja definicja tego słowa - swoją drogą, słowa niemodnego, przechodzonego, niedocenionego, zbyt często używanego nie tak, dziwacznie. pomyślałam i wymyśliłam, i nawet powiedziałam to głośno:

dla mnie przyjaciel to ktoś, dla którego robi się* rzeczy***, bo się czuje, ze warto**.

teraz chyba pora na wyjaśniające przypisy. od tyłu, żeby było zabawniej.
***rzeczy: wszelakie. te, popularnie mówiąc, małe, i te pozornie strasznie wielkie. można pójść na piwo, albo inną kawę. czy spacer. można pożyczyć książkę, albo piątaka. można odebrać telefon późną nocą. a można taką samą późną nocą pojechać do lasu i pomóc zakopywać zwłoki - "bo czasem potrzeba kogoś, kto pomoże zakopać zwłoki i nie będzie zadawać pytań", powiedziała mi inna Kobieta kiedyś. (ciekawe, czy to pamięta.)
**czuje się, że warto: nieuchwytne. trudne do wyjaśnienia. nie bardzo mieści mi się tu "wierzę, że coś z tego będę miała". a z drugiej strony, może właśnie o to chodzi? tylko nie, że pieniądze, nie, że zysk, nie, że zwrot przysługi, to chyba raczej nie to... ale może chodzi o jakiś egoizm? bo pójdę na to piwo i wiem, że to nie będzie zmarnowany czas, nawet, jeśli potem, w drzwiach knajpy, zaskoczy nas świt i prześpi się cały następny dzień. a czasem po prostu chodzi o taki idiotyczny poryw serca, którego przecież mieć i okazywać nie wypada, ale które mówi "hej, wiesz, to wspaniały człowiek jest, czemu by go jakoś nie uśmiechnąć?". warto. i już.
*robić dla kogoś: najważniejsze chyba. nie wierzę, nie wierzę, NIE WIERZĘ NAPRAWDĘ w "poświęcanie się dla przyjaciół". no way, nie ma mowy, bata i w ogóle niczego nie ma (również we wsi). nie wierzę, że można złamać się i zmusić się do zrobienia przysługi wbrew sobie. na pewno nie dla przyjaciela. bo z tego wyniknąć może tylko to, że pozostanie taka zadra, rysa, paskudne "popatrz, popatrz, co ja dla ciebie, patrz!". okropieństwo. nie wierzę w męczeństwo dla przyjaciół. wierzę, że z nimi, przy nich, dla nich, za nich i przez nich po prostu żyje się, działa się i robi się, bo warto.

jak Wam się widzi taka definicja?

jak już pisać, to hurtowo

2008-10-28T02:23:00.009+01:00

siedzę, robię cośtam, muzyki słucham. przypomniał mi się (prostą metodą, poprzez rzucenie się na uszy) przewspaniały kawałek Alanis Morissette, "One" (swoją drogą, to chyba jeden z najpopularniejszych tytułów piosenek), ze znakomitej, niepokojącej i zastanawiająco niepopularnej płyty Supposed Former Infatuation Junkie. tym razem bez youtube'a, kto chce, niech sobie posłucha, mi o tekst chodzi. mniej refrenu, bardziej reszty.

I am the biggest hypocrite
I've been undeniably jealous
I have been loud and pretentious
I have been utterly threatened
I've gotten candy for my self-interest
the sexy treadmill capitalist
heaven forbid I be criticized
heaven forbid I be ignored

I have abused my power forgive me
you mean we actually are all one
one one one one one one one
I've been out of reach and separatist
heaven forbid average (whatever average means)
I have compensated for my days
of powerlessness

I have abused my so-called power forgive me
you mean we actually are all one
one one one one one one one

did you just call her amazing?
surely we both can't be amazing!
and give up my hard earned status
as fabulous freak of nature?

I have abused my power forgive me
you mean we actually are all one
one one one one one one one
always looked good on paper
sounded good in theory

macie też tak czasem, że ktoś Was śpiewa? resztkami silnej woli powstrzymałam się od zaznaczenia fragmentów, które szczególnie do mnie trafiają. aż boję się rzucić wyzawanie "zgadnijcie, które to".

przerażająca stabilizacja

2008-10-27T19:09:00.006+01:00

dzisiaj będzie szokująco osobiście i bez morału, ale tak mi jakoś w duszy gra.

dostałam pracę.
będę mątwą biurową, a dokładniej, będę w biurze tłumaczeń siedzieć w "dziale obsługi klienta" i, ha ha, obsługiwać klientów. telefony, maile, faksy. kontakt z tłumaczami. korekty. małe tłumaczonka. takie tam.
stała praca.
pięć dni w tygodniu.
9-17.
przyzwoita płaca.
oczywiście wygodne przerwy na zajęcia na cholernym wydziale.
praca w zawodzie, niemal. na pewno możliwość poznania rynku, poznania zasad, poznania ludzi.
kto wie, jakie możliwości awansu.
świetny punkt w cv.

co więcej, uświadomiłam sobie, że potrzebuję tylko takiej (lub podobnej) stałej pracy, kredytu nawet nieoszałamiającej wysokości i heja, czeka na mnie bardzo sympatyczne mieszkanie, na Mokotowie. dolnym, ale zawsze Mokotowie.
no, potem wprawdzie trzeba by ten kredyt spłacić, ale skoro jest praca, i to nie jakaś głupia, wariacka, dorywcza, tylko prawdziwa, to żaden problem, nie?

ok. to czemu tak mi się to nie podoba?
czemu wizja takiego uporządkowania życia napawa mnie jeśli nie niepokojem, to chociaż niechęcią?

wszystko wskazuje na to, że powinnam dorosnąć. powinnam pójść w ślady moich znajomych, którzy pokończyli studia (ostatnio z pewnym zaskoczeniem zdałam sobie sprawę, że mam bardzo mało znajomych, którzy jeszcze studiują) i wiedzą, co chcą robić z życiem i w życiu. powinnam przestać wymyślać plany podróży po świecie, a poprzestać na planowaniu urządzenia mieszkania, na które tak dzielnie zaraz zacznę zarabiać.

...

bez żartów.
wszystkim, którzy w to wierzą, dedykuję (bez żadnej złośliwości, serio serio) znakomity kawałek:

klasycznie już przepraszam za ""video".

nie nastąpi tutaj pełne buntu wyznanie, że nigdy nie dorosnę. czy że nigdy się nie ustabilizuję. za stara na to jestem, wybitnie za stara.
ale mam potworną nadzieję, że nikt nigdy nie będzie mógł zaśpiewać mi tamtej piosenki.

wielkie porządki, czyli dziwki opuszczają port

2008-10-05T19:18:00.003+02:00

ufff...
strasznie dużo wszystkiego było ostatnimi czasy, a pisać nie było komu i kiedy.

przede wszystkim, portowe dziwki. Teoria Portowych Dziwek, autorstwa zresztą nie do końca mojego, mówi, że nie ma wielkiej różnicy między staffem hostelowym, a dziwkami w porcie właśnie. w końcu i jedni, i drudzy (drugie) siedzą w tym jednym miejscu i tylko tęsknie patrzą, jak przez ich miejsce pracy przetaczają się tłumy włóczykijów, obieżyświatów i innych wild roverów; patrzą, wykonują swoje usługi i dalej tkwią w miejscu. o, taka zabawna analogia.

stąd zeszłomiesięczna Wyprawa Portowych Dziwek, które postanowiły opuścić macierzysty port i badały burdel w Toruniu. bardzo zresztą sympatyczny burdel. zdjęcia w poprzednim wpisie, opowiadać nie ma za bardzo co, bo w sumie polansiliśmy się na zakupach, popiliśmy, pojedliśmy, popiliśmy, nie pospaliśmy, bo remont był, popiliśmy i do domu. przeurocza, pseudolicealna wycieczka, o.

ale, jak już w temacie widać, zniamy nas dopadły.
z burdelu, którego nazwy wciąz chyba nie wymieniłam, ale wiemy, o czym mowa, wypisało się właściwie całe towarzystwo. co więcej, wygląda na to, że nowy zarząd wprowadza deburdelizację i nawet jakbyśmy chcieli, to nie wiadomo, czy uda nam się wrócić, bo co? dziwka w eleganckich hostelu? bez sensu. a przekwalifikowac to nam się nie chce, mamy swój dziwczy (nowe słowo, ha ha!) honor.
niektórzy nawet pozazdrościli niedawnym gościom i ruszyli w świat. co z tego wyniknie, będę plotkować, na razie wiadomo tylko, że Andrzej Lepper też jeździ EuroCity do Berlina o 7:25 w niedzielny poranek.

ja tymczasem utknęłam chyba na dobre. pracy nie ma, studia się były cofnęły, dziura finansowa jest. będzie naprawdę ciekawie, bo zapowiadają się wielgachne życiowe porządki.

emo się robię.

jesień jest. mam zabójczy widok z okna i mój las tez jest piękny.

będąc nie całkiem normalnymi...

2008-09-18T03:05:00.001+02:00

... a więc Toruń. chwilowo tylko sznurek do zdjęć, będzie więcej, ale nie teraz.
ironia losu - w telewizji leci Feel. wyjaśnię czemu. później.
http://www.new.facebook.com/album.php?aid=39280&l=144f5&id=615796073

dobranoc.

patriotycznie będzie

2008-09-08T04:44:00.005+02:00

ostatnio dostałam ataku i czytam po kolei wszystkie książki Chmielewskiej, jakie tylko mogę znaleźć w domu i nawet nie przeszkadza mi, że część z nich przeczytałam już dawno i czasem nawet nie raz. i znalazłam w jednej z nich, dokładnie w "Całym zdaniu nieboszczyka" cytat, który niniejszym przywłaszczam sobie jako motto, zamierzam wkuć na pamięć, przetłumaczyć na znane mi języki i szokować nim obcokrajowców, kiedy przyjdzie im do głowy zadawać głupie pytania. zobaczcie tylko i powiedzcie - czy nie jest piękny?

"moje prawdziwe życie jest bardzo daleko stąd, na północy, gdzie księżyc świeci srebrnym, a nie złotym blaskiem, gdzie morze jest przeważnie zimne i ma kolor szarozielony, gdzie w jedynym dla mnie mieście na świecie jeżdżą przepełnione tramwaje i niewyspani ludzie śpieszą się rano podpisać listę obecności, gdzie brakuje czasem wody w kranach i papieru toaletowego w sklepach, gdzie stoją kolejki po mięso i po Encyklopedię Powszechną, gdzie trudno jest żyć, gdzie trzeba umieć żyć i gdzie wyłącznie można żyć. w mieście, które dwadzieścia pięć lat temu stanowiło beznadziejną ruinę, a teraz żyje jedynym prawdziwym życiem."

książka została wydana w '72. detale się zmieniły, to fakt, ale idea pozostaje chyba całkiem aktualna...